«Το Έπος του Ελ Σιντ» [Εισαγωγή – Πρωτότυπο Κείμενο – Μετάφραση – Σχόλια: Ιωάννης Κιορίδης, Στέργιος Ντέρτσας, Αλμπέρτο Μοντανέρ], εκδ. ρώμη, 2019
12Σεπ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΡΩΤΟ : ΤΗΣ ΕΞΟΡΙΑΣ
1
Μες στα βουβά του δάκρυα κλαίγοντας με οδύνη, [1]
δεν έπαυε να τα θωρεί, στρέφοντας το κεφάλι. [2]
Είδε τις πόρτες ανοιχτές, ξεκλείδωτα παράθυρα, [3]
ολόγυμνες κρεμάστρες, χωρίς μανδύες και χιτώνες,
φευγάτα απ’ τις κούρνιες, γεράκια και σαΐνια. [4] 5
Ξεφύσηξε ο Μίο Σιντ, τον τσάκιζε ο πόνος,
αλλά καλά και μετρημένα ο Μίο Σιντ τα είπε: [5]
«Ευχαριστώ Σε, Κύριε, Ουράνιε Πατέρα!
Αυτό μου εξυφάνανε οι μοχθηροί εχθροί μου!». [6]
2
Φτερνοκοπώντας φύγανε, τα χαλινά χτυπώντας. 10
Στην έξοδο του Βιβάρ, δεξιά τους, κουρούνα εμφανίζεται [7]
και μπαίνοντας στο Μπούργος, αριστερά τούς βγαίνει. [8]
Τους ώμους σήκωσε ο Σιντ, κουνάει το κεφάλι:
«Χαράς Ευαγγέλια, Άλβαρ Φάνιεθ, είμαστε πια εξόριστοι!». [9]
3
Ο Μίο Σιντ Ρούι Ντίαθ στο Μπούργος εισελαύνει, [10] 15
εξήντα είν’ τα λάβαρα που ’χει στη συνοδειά του. [11]
Γυναίκες, άντρες βγαίνουνε για να τον αντικρίσουν, 16b
οι κάτοικοι του Μπούργος επάνω στα μπαλκόνια,
κλαίγοντας όλοι σιωπηλά, τόση ήταν η oδύνη τους,
και βγαίνει από το στόμα τους μια μοναχά κουβέντα:
«Κύριε, τι καλός θα ήταν υπηρέτης, αν κύρη είχε άξιο!». [12] 20
4
Θα τον καλούσαν με χαρά, όμως, κανείς δεν το τολμά:
του ρήγα Αλφόνσο η μάνητα δε λέει να κοπάσει. [13]
Εψές το βράδυ έφτασε το γράμμα του στο Μπούργος [14]
με χίλιες προφυλάξεις κι επίσημες σφραγίδες:
στον Μίο Σιντ Ρούι Ντίαθ, στέγη κανείς μην τύχει και του δώσει, 25
κι όποιος τολμούσε, ας ήξερε μιαν απειλή βαριά,
πως θα ’χανε τα υπάρχοντα, τα μάτια του προσώπου
κι ακόμα ακόμα θα ’χανε το σώμα του και την ψυχή.
Θλίψη μεγάλη βάρυνε όλους τους Χριστιανούς,
από τον Σιντ κρυβόντουσαν, κουβέντα δεν του λένε. 30
Κινάει τότε ο Μαχητής να πάει στο κονάκι του, [15]
γερά αμπαρωμένη την πόρτα βρίσκει φτάνοντας,
ο φόβος προς τον ρήγα έτσι το επιβάλλει:
η πόρτα δε θα άνοιγε, εχτός κι αν έσπαγε με βία.
Του Μίο Σιντ οι άντρες καλούν με τρανταχτές φωνές 35
τους από μέσα που, βουβοί, δε λεν να βγάλουν άχνα.
Φτερνοκοπά ο Μίο Σιντ, στη θύρα κοντοζύγωσε,
το πόδι απ’ τον κρίκο το τραβά και ρίχνει μια κλωτσιά· [16]
η πόρτα αντιστέκεται, γερά είναι σφαλισμένη.
Κόρη εννιάχρονη τον απαντά κι ασάλευτη στέκει εμπρός του: 40
«Μαχητή, ευλογημένη η ώρα π’ αδράξατε σπαθί! [17]
Τ’ απαγορεύει ο ρήγας, χθες βράδυ φτάσαν τα μαντάτα του
με χίλιες προφυλάξεις κι επίσημες σφραγίδες.
Μην τύχει και ανοίξουμε και μέσα να σας βάλουμε,
αλλιώς τα πάντα χάνουμε, σπίτια και αγαθά, [18] 45
κι ακόμη θε να χάσουμε τα μάτια του προσώπου.






