Ars Vivendi
I
Να αυτοκαταστρέφεσαι πρέπει.
Να αυτοπυρπολείσαι.
Να τα χαλάς με τις αναμνήσεις.
Να παραβιάζεις το δειλινό.
Να κλέβεις το παράξενο ρόδο του κήπου.
Να ζεις στη βία, όχι στο γκρίζο.
Να μεταβάλλεις τον χρόνο σε πάθος,
σε κισσό διεισδυτικό κι αδηφάγο.
Να μη δραπετεύεις ποτέ
απ’ τη γυναίκα και την ποίηση,
ζόρικες αλλά αναζωογονητικές.

`

ΙΙ

Πυκνός να ‘ναι ο λόγος : πέτρα
όπου μπορεί να χτίσει κανείς, όχι αμμούδα
για το ανώφελο άνθος.
Πειθαρχημένος θάνατος, καραδοκώντας.
Καμτσίκι πάνω στη σιωπή.
Κορίτσι ανέγγιχτο που απιστεί την Άνοιξη.
Κρασί για την δίχως όραση νύχτα.
Θύελλα και φωτιά μέσα στο σπίτι.
Ανεπαίσθητο φως πάνω στο τυπωμένο γράμμα.
Ιδέα που διεισδύει πιο πέρα απ’ τον οφθαλμό,
και εδραιώνεται στον αέρα και στη ρίμα.
Στίχος γυμνός, που πονάει από μοναξιά.