In Memoriam A. Χ. Χ.*

3.

Ω θλίψη, εσύ συντρόφισσα σκληρή,

ιέρισσα στο θάνατο ταγμένη,

ω γλύκα με πικρία αναμιγμένη –

τι ψιθυρίζει η πλάνη σου φωνή;

«Τυφλά», μου λέει, «τ’ άστρα όλα τρέχουν,

και δίχτυα την πορεία τους ορίζουν·

θρήνοι τα ουράνια πλημμυρίζουν,

πηγή έναν σβησμένο ήλιο έχουν.

Κι ένα φάντασμα η φύση πλέρια –

κι όλη η μουσική της είναι, θύμου,

μια αδειανή ηχώ απ’ τη δική μου,

μια αδειανή μορφή, με άδεια χέρια.»

Και τέτοια διδαχή να τη δεχτώ,

ως ένα χάρισμα, προσοδοφόρο,

ή να την πνίξω, ως κρίμα αιμοβόρο,

πάνω στου μυαλού μου το βωμό;