Εξορία

[Exil]

Το βράδυ σιμώνουν οι φίλοι,

των λόφων οι σκιές.

Αργά περνούν το κατώφλι,

σκοτεινιάζουνε τ’ αλάτι,

σκοτεινιάζουν το ψωμί

και πιάνουνε κουβέντα με τη δικιά μου τη σιωπή.

Έξω, στη συκομουριά

ο άνεμος σαλεύει:

Η αδελφή μου η βροχή

σε κουφάλα από κιμωλία

αιχμάλωτη

με το βλέμμα ακολουθεί τα σύννεφα.

Πήγαινε με τον άνεμο,

λεν οι σκιές.

Toθέρος σού αφήνει

δρεπάνι σιδερένιο απάνω στην καρδιά.

Φύγε μακριά, προτού στης συκομουριάς το φύλλο

καεί του φθινοπώρου το στίγμα.

Πιστός να ’σαι, λέγει η πέτρα.

Το λυκαυγές

υψώνεται, κει που φύλλωμα και φως

το ένα μέσα στ’ άλλο κατοικούνε

και το βλέμμα

σε μια φλόγα μέσα σβήνει.