1. Χάρης Κατσιμίχας, «Από τους κήπους των ψιθύρων» (ποίηση: Κ. Παπαγεωργίου, Α. Χιόνης, Γ. Βαρβέρης), εκδ. ogdoo, 2019.

Ο Χάρης Κατσιμίχας βγάζει στην επιφάνεια ένα έργο που δούλευε για πολλά χρόνια πάνω σε τρεις ποιητές της γενιάς του ’70 επιλέγοντας ορισμένες από τις καλύτερες και πιο αντιπροσωπευτικές ποιητικές τους στιγμές. Η μουσική του ιστορία μαζί με τον αδελφό του Πάνο όσον αφορά τις μελοποιήσεις ποιημάτων, είναι πλέον χαραγμένη στο σύγχρονο DNA της εγχώριας συναφούς εργογραφίας καταθέτοντας τον δικό τους μουσικό «τρόπο» θέασης και ανάδειξης ενός ποιητικού λόγου. Σε αυτήν την εργασία ο Χάρης Κατσιμίχας μελοποιεί έχοντας πάντα το κριτήριο και το ένστικτο του κειμένου και δημιουργεί οκτώ ψιθύρους (εδώ με την έννοια του υποδόριου ποιητικού μηνύματος- συμβολισμού κόντρα στις μεγάλες «φωνασκίες» των ποιητών αλλοτινών και όχι μόνο εποχών) στους οποίους εμπεριέχονται ποικιλόμορφα μουσικά είδη (ακόμα και μέσα στο ίδιο τραγούδι) προσαρμοσμένα στις απαιτήσεις του λόγου, αλλά και στην ερμηνευτική -εδώ ως θεωρητικός όρος- προσέγγιση του συνθέτη.  Δίπλα σε αυτά η ενισχυτική- ενορχηστρωτική φροντίδα (ως φορέας υλοποίησης της ατμόσφαιρας που είχε φανταστεί ο ίδιος ο Κατσιμίχας) του Θύμιου Παπαδόπουλου και την τεράστια σκιά του (και παραγωγού του δίσκου) Θάνου Μικρούτσικου. Ερμηνευτικά αποφασίζει να τους δώσει μια ζωντανή «ζωή» αφού ο ίδιος έχει επιλέξει να απέχει από τις ζωντανές εμφανίσεις και πράττει ευστοχότατα:  οι ερμηνείες του Χρήστου Θηβαίου είναι το δεύτερο μεγάλο κερδισμένο στοίχημα (μετά δηλαδή τις μελοποιήσεις) αφού παραπέμπουν ευθέως στον τραγουδιστικό τρόπο του Χάρη Κατσιμίχα (στις ανάσες, στις παύσεις, στο τραγουδιστικό «σαρκασμό», τον επιτονισμό των λέξεων, στη θεατρική εκφορά κ.ά.) σε συνδυασμό βεβαίως με τη δική του ιδιαίτερη τεχνοτροπία. Ένας δίσκος για μυημένους ακροατές και αναγνώστες και αυτή η επισήμανση όχι με την ελιτίστικη χροιά της, αλλά με την ουσιαστική πρόσληψη της τέχνης ως σάρκα.