ΤΟ Α΄ ΜΕΡΟΣ ΕΔΩ:

Σπύρος Αραβανής, «Σημειώσεις από μιαν αόρατη ηλικία»

Ι.

Τα φαινόμενα επαιτούσαν τον χρόνο μας

μας εμείς πού χρόνος για θαύματα;

Κάθε πεταλούδα ή μια πόρτα δωματίου

έφερνε ένα αεράκι

που θύμιζε τις μελλούμενες διαψεύσεις μας.

Κι όταν κάποιο από αυτά

κατάφερνε να κλέψει για λίγο την προσοχή μας,

τα πελώρια παιδικά μας μάτια

το τρόμαζαν και έφευγε νικημένο

σαν τον νεκρό στρατιώτη

που αποχωρεί από τη μάχη

έχοντας όμως νοτίσει με το αίμα του

το αυριανό χώμα.

`