Rafael Obligado (Argentina, 1851-1920), «Santos Vega» -ΙΙ. Η  αγαπημένη του payador» (μετφρ. -επίμετρο: Στέργιος Ντέρτσας)

Rafael Obligado (Aργεντινή, 1851-1920), Ποιήματα (μετφρ.: Στέργιος Ντέρτσας)

Σήμερα στο ΠΟΙΕΙΝ το ΙΙΙ και τελευταίο μέρος του έργου

`

Κάτω απ’ το εύρωστο ομπού,
που τ’ αγαπούν τα τρυγόνια
γιατί φωλιά έχουν φτιάξει
εκεί μέσα απαγκιασμένα ∙
στο ευρύχωρο το γιατάκι
που οι ρίζες απλώνουν ως πέρα,
όπου μέσα στη σιέστα η φλόγα
του ήλιου μας δεν πλησιάσει,
ο Σάντος Βέγκα στον ύπνο αφέθηκε,
κείνος ο ξακουστός ως τα πέρατα .

Στα κλαδιά που ‘ναι πιο πέρα
έχει κρεμάσει, σιωπηλή,
τη μελωδική του κιθάρα
των αργεντίνικων ασμάτων.
Κι όπως οι καμπίσιοι περνούν
στον Βέγκα μπροστά σταματάνε ∙
σιωπηλά ανταλλάσουν νοήματα
να τον αφήσουν κει να κοιμάται,
με νεύματα λένε να μη θορυβούν
οι παρόντες κι όσοι είναι να ‘ρθουν.

Ο γηραιότερος πάει μπροστά
απ’ τ’ ακίνητο τσούρμο, και φτάνει
τον Σάντος Βέγκα να ψαύσει,
κουνώντας την πατούσα λιγάκι.
Μια μορφονιά, που μαγεύει
με την άνετη ναζιάρικη αύρα,
έκσταση φέρνει που ηλεκτρίζει
γιατί ευγενική και με θάρρος
ζυγώνει προς τη κιθάρα
και στις χορδές αφήνει φιλί.

Τότε ταραχή προκαλεί στην ιερή
σιωπή που τον Βέγκα κυκλώνει
ένας καβαλάρης π’ όλο ζυγώνει
στον μεγάλο δρόμο σαν βέλος ∙
αντηχεί η πατημένη ερημιά
από το ιπτάμενο κράνος,
κι ας πήγε το τσούρμο, στo θάμπος του,
πασχίζοντας να τον σταματήσει
φτάνει, πηδάει, τους ξεγλιστράει,
και ταρακουνάει τον payador .