Οικούμενη

Διέκοψες

Ακέραια

Σύνωρη

Έκαμες πίσω

Αποκλείστηκες proprio motu

Μέρες πονηρές

Και η πιο πονηρή όλων εσύ

Μόνη

Δίχως μάτια ή περισπασμούς να ορίζουν την ύπαρξή σου

Ισορροπείς οριακά

Ώρα απολογισμού

Αντέχεις;

Ν’αντιπαρατεθείς με ό,τι έπλασες

Το μπορείς;

Και ποιο είναι τελικά το αντίκρισμα;

Ας είσαι βέβαιη

Η γη γυρίζει

Η άνοιξη, χωρίς το φόβο σου, θα έρθει πιο νωρίς

Κατάλαβες τώρα πώς είναι να σε δυναστεύει το ελάχιστο;

Τίποτα δε σώθηκε ακόμη

Υποψιάζομαι, όμως, πως δε θα βρεις την ευκαιρία