Μαρσύας

Μια μέραν η θεά Αθηνά νόπου χασομερούσε

πιάνει σκαλίζει δυο κλωνιά κι όπως τα συνταιριάζει

εφτιάνει τον διπλόν αυλό και πιάνει να τον παίξει.

Κοιτάει μες στον ποταμό, τηράει το πρόσωπό της –

τα μάγουλα φουσκώνουνε καθώς τόνε φυσάει

κι αλλάζουνε την όψη της κι άσχημη τήνε δείχνουν·

κατάρα δίνει του αυλού, στον ποταμό τον ρίχνει

«Όποιος τον πάρει, όποιος τον βρει, κακή κατάρα να ’χει!»

Κάποτε πέρασ’ από κει ο σάτυρος Μαρσύας,

και βλέπει μες στον ποταμό κάτι να ξεγυαλίζει.

Σκύβει ναρπάζει τ’ όργανο, στο στόμα του το βάνει

παίζει κι έναν ωριό σκοπό, πολύ καλό του εφάνη·

πιάνει περηφανεύεται, τη μύτη του σηκώνει

«Τον δίαυλο πώς παίζω γω, άλλος κανείς δεν παίζει

και στην ωδή την ξεπερνώ τ’ Απόλλωνα τη λύρα!»

Τ’ ακούει ο Φοίβος κι έρχεται γι’ αγώνισμα να στήσει

«Πιάσε, Μαρσύα, τον αυλό κι έλα να παραβγούμε

κι όποιος νικήσει τ’ αλλουνού, τον κάμει ό,τι του φέξει».

Βάνει τον Τμώλο για κριτή, τις Μούσες για μαρτύρους,

περνάει κι ο Μίδας από κει, κάθεται παραστέκει.

Παίζει ο Μαρσύας τον αυλό κι ο Απόλλωνας τη λύρα –

απόφαση δεν βγάλανε, τι ’ταν ισοπαλία.

Δεύτερο γύρο ζήτησε να κάμουνε ο Φοίβος

«Για γύρνα τον ανάποδα, ξανά να παραβγούμε».

Τόνε γυρνάει ανάποδα, ο δίαυλος δεν παίζει,

γυρνάει τη λύρα ο θεός κι εκείνη εκελάηδα.

Απόφασην εβγάλανε για νικητής ο Φοίβος.

«Ετούτο είναι άδικο!» εφώναξεν ο Μίδας.

«Πάρε δυο γαϊδάρου αυτιά, Μίδα, π’ όλα τα ξέρεις,

πάρε ν’ ακούς καλύτερα, καλύτερα να κρίνεις

κι εκεί που δε σε σπέρνουνε, μάθε να μη φυτρώνεις,

απ’ τους θεούς πιο δίκαιος του λόγου σου λογάσαι;

Έλα κι εσύ, βρε σάτυρε, που με θεούς τα βάζεις,

έλα και κοντοζύγωσε και σου ’χω τιμωρία».

Τον παίρνει και τόνε κρεμά σε πλάτανου κλωνάρι

κι έτσι που κρέμετ’ αψηλά πιάνει και τόνε γδέρνει,

παίρνει το και το δέρμα του και φτιάνει ασκομπαντούρα.