(Το Κάποτε στο Μέλλον)

Ήτανε κάποτε ένα βεγγαλικό
αιώνες που αναμάσαγε
στον ίδιο πυρωμένο ουρανό
την ίδια αστραπιαία ιστορία

***

Πάντα ερχόμουν από την Ανατολή
Πάντα καιγόμουν γρήγορα
Πάντα ξεθύμαινα στη Δύση

Μα ετούτη τη φορά είναι ανάγκη να καώ αργά
Είναι ανάγκη ξένα καύσιμα να χρησιμοποιήσω

***

Παράξενη ράτσα
μέρες που βαστά χωρίς νερό
Κράσεις γερές
Μέσα σε πλέγματα ηλιακά
οντότητες φειδωλές
Εύρωστη ύλη
που ανακυκλώνεται σε μετρημένες δόσεις
Το καραβάνι μου