Σήμερα συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννηση του Paul Celan

[Μίλα κι εσύ]

Μίλα κι εσύ,

ο τελευταίος, ναι,

μίλα κι ελόγου σου.

Μίλα – όμως

μη διχάζεις το «ναι» απ’ το «όχι».

Δώσε στο μίλημα νόημα·

δώσ’ του τη σκιά.

Σκιά δώσ’ του αρκετή,

δώσ’ του όση

γνωρίζεις μοιρασμένη γύρω σου,

ανάμεσα σε μεσονύχτι, μεσημέρι, μεσονύχτι.

Κοίταξε ολόγυρα,

και δες πως ζωντανεύει ολούθε –

ω, εις το θάνατο! Ζωντανεύει!

Ομιλεί αληθινά εκείνος που λέγει σκιές.

Μα τώρα συρρικνώνεται ο τόπος όπου πατάς –

προς τα πού, από τους ίσκιους γυμνωμένε;

Ανάβαινε· ψηλάφησε το ύψος.

Κι ω! πώς ρεύεις, πώς ψιλώνεις, πλέον αγνώριστε –

πλέον ψιλός, ως ένα νήμα, λες,

απ’ όπου θέλει να κατέλθει το αστέρι:

να κατέβει, και να πλεύσει εδωνά,

όπου θωρεί πώς ανακλάται: μες στις θίνες

περιπλανώμενων λόγων.

(Sprich auch du, 1955)