ΣΩΠΑΙΝΕΙ Η ΨΥΧΗ

Σωπαίνει η ψυχή… Στον κρύο ουρανό

πάντα τα ίδια άστρα τη φωτίζουν.

Ολόγυρα για το ψωμί ή τον χρυσό

λαοί φωνάζουν και στριγγλίζουν…

Αυτή σωπαίνοντας ακούει τις κραυγές,

τους μακρινούς κόσμους κοιτάζει,

μες στη διπρόσωπη τη μοναξιά της,

δώρα θαυμάσια ετοιμάζει.

Δώρα ετοιμάζει στους θεούς της

και λουσμένη με αρώματα σιωπής,

πιάνει με τ’ άγρυπνο αυτί της

το κάλεσμα μιας μακρινής ψυχής.

`

Όπως πετούν οι αχώριστες καρδιές

λευκών πουλιών πάνω απ’ τον ωκεανό,

κι ηχούν σαν κάλεσμα μες στην ομίχλη,

που το νιώθουν ως το ταξίδι το στερνό.

(1901)