Αυγή

Ο βαρύς τραυματισμός της νύχτας

την αυγή. Ριγεί το δέντρο

με τις πράσινες φτερούγες του

βουτηγμένες στο αίμα

της κοιλιάς της.

Εξαγνίζεται το άνθος.

Λεπταίνει η όσφρηση,

οξύνεται της ακοής

η λάμα. Νικηφόρα

προελαύνουν τα περιγράμματα

των ανθών και των αυτοκινήτων

στο έδαφος της όρασης.

Ετοιμάζομαι να απευθυνθώ

(ποιος νοιάζεται

μια τέτοια ώρα πού;)

απ’ τα μαλλιά κρατώντας

την ευτυχή μου εγρήγορση.

Οξύθυμος ακόμα και αψύς

με την αιμοσφαιρίνη μου

σε μέθη οξυγόνου:

Αποϊδιωτικοποιήστε τα όνειρα.

Συνδέστε τις γραμμές.

Κοινωνικοποιήστε την ποίηση.

Τα άλλα έπονται.