Επικό έως το κόκκαλο

Το ύδωρ της λήθης μπορείς να τον πιεις
μες τη μοναξιά σου
ή να το λησμονείς
φυτεύοντας ένα όνομα
ώσπου μεγαλώνοντας
με αυτό να αποκαλείς
το γιο του τραγουδιού σου.
Τη λησμονιά μπορείς να την κάνεις χορδή
πάνω στην οποία τιτιβίζουν τα πουλιά
μιας άγραφης μελωδίας
ματωμένη
από το βιολί του κορμιού της.

Τη λησμονιά μπορείς να την κάνεις δέντρο, δάσος
και έπειτα να το κόψεις, να κάνεις ένα κομμάτι χαρτί
και να τις γράψεις ένα γράμμα ερωτικό.
Τη λησμονιά μπορώ να την κάνω άκρη χεριού
και να διαπεράσει ανάμεσα στα μαλλιά της
όσες φορές ο αέρας ξεχαστεί
στους αμμόλοφους της γλυκόπικρης λαχτάρας μου.
Η λησμονιά είναι γαλάζια, ωραία.
Μπορείς να παίξεις κρυφτό μαζί της
και πάντοτε θα σε ευρίσκει
εκεί όπου κρύβεσαι σαν παιδί.
Τίποτα το κακό δεν έχουν οι λησμονιές.
Μπορεί να είναι πουκάμισα,
πέταλα
νήματα
ηχώ.
Κανένας από αυτούς δεν φταίει τελικά.

Όλα τα αγαπάω σαν να ήμουν ιεραπόστολος
εκτός από τη δικιά της λησμονιά.