ΒΑΝΑΥΣΟΤΗΤΑ

Σηκώνεται ψηλά και

κινείται απειλητικά

το μαστίγιο της  «βαναυσότητας»

στη συνείδηση του γραφιά.

«Ξεκίνα και γράφε», λέγει,

«αράδιαζε ό, τι βρεις

το ‘να δίπλα στ’ άλλο

και μέγα έργο παρουσίασέ το!

Τι πειράζει που δεν το λέγει η ψυχή σου;

Το λέγει το κοινό το αίσθημα.

Επίσης μην ξεχνά το μυστικό μας…

Της ματαιοδοξίας σου το κενό θα ικανοποιήσεις,

και της ύπαρξής σου την ανυπαρξιά θα την καλύψεις.

Άντε τώρα! Στρώσου στην δουλεία!

Γιατί δίχως δουλεία δόξα σε τούτη τη ζωή

δεν θα δεις!».

Υ.Γ. (Ύστερα απ’ αυτά

ο Γραφιάς πετά την πένα της δοξασίας

και περνά την πόρτα της αθανασίας.)