Περιμέναμε,  εγώ και ο Αδάμ,  το λεωφορείο. Είχε φτάσει και πάλι η μέρα να κάνουμε το πρώτο μας  μπάνιο. Ήταν ένα δρομολόγιο ειδικά για τη θάλασσα που ξεκινούσε κάθε χρόνο τέτοιο καιρό, κάποιες μέρες μετά το κλείσιμο των σχολείων, και τελείωνε λίγο μετά τις δεκαπέντε Αυγούστου. Το έβαζε ο Δήμος ή κάποιος άλλος που δεν ξέραμε, κάποιος που αν δεν λάτρευε το καλοκαίρι όσο εμείς, τότε σίγουρα το σεβότανε σαν σοφό μάγο της φυλής. Το  θεωρούσαμε εντελώς φυσιολογικό για την τάξη των πραγμάτων και τη συμπαντική ισορροπία, Θεού θέλημα με άλλα λόγια,  και δεν μας ένοιαζε να ασχοληθούμε με λεπτομέρειες που μας φαινόταν βαρετές και αδιάφορες.

Δεν είχε κόσμο στη  στάση αλλά κάναμε πως δεν καταλάβαμε τίποτα, δεν το είπαμε ούτε στον εαυτό μας. Καταφτάσαμε πανέτοιμοι να δώσουμε μάχη αν χρειαστεί, ως συνήθως. Είχαμε προβάρει στο μυαλό μας κλάψες και κλάματα, ιστορίες ψυχοπονιάρικες  προκειμένου να μας λυπηθούν και τα λοιπά,  και κυρίως πόσο ανάγκη είχε ο αδύναμος οργανισμός μας τον θαυματουργό συνδυασμό  ιωδίου και βιταμίνης D, «ποίημα» που είχαμε ακούσει από τον φαρμακοποιό της γειτονιάς εκείνες τις μέρες και το οικειοποιηθήκαμε πάραυτα,  γιατί δεν ήταν καθόλου δεδομένο πως πάντα θα σε βάζανε μέσα. Πολλές φορές το λεωφορείο ερχόταν γεμάτο κόσμο ή άλλες απλά σταματούσε να πάρει ένα δυο άτομα, να συμπληρώσει  και να συνεχίσει τον δρόμο του βαρυγκωμώντας και ξερνώντας καυσαέριο. Και τότε γινότανε το σώσε. Γέροι, παιδιά, μανάδες, νήπια, άπαντες  έτοιμοι εξαρχής, ακόμη και να πλακωθούνε στο ξύλο μπροστά στο απαθές βλέμμα του οδηγού που έμοιαζε με  φακίρης κι άκουγε μονίμως Μανόλη Αγγελόπουλο, προκειμένου να κερδίσουνε την προνομιούχα θέση.

Η ώρα περνούσε και ‘μεις κοιτιόμασταν δίχως να λέμε τίποτα σαν από φόβο πως θα καταστρέψουμε να πάντα. Λίγο μετά είδαμε να πλησιάζει στη στάση,  καμπουριασμένη και μικροκαμωμένη,  η κυρία Χρυσανθεμία με τη  μαγκούρα της,  που οι μεγάλοι λέγανε πως τα ‘χε χαμένα. Τα παιδιά της ηλικίας μου όποτε την βλέπανε ξεκινούσανε να της κάνουνε διάφορες φάρσες, αλλά  στο τέλος καταλήγανε να την ακούνε μαγεμένοι τις ιστορίες της. Κι εκείνη, ενώ απέφευγε τους μεγάλους όπως ο διάολος το λιβάνι, με  τα μικρά παιδιά ήταν σε θέση να καθίσει από το πρωί ως το βράδυ και να τα λέει ιστορίες ατελείωτες, παρά τις αγριότητες που κατά καιρούς είχε υποστεί.

Οι πιο ωραίες ιστορίες ήτανε από την υποτιθέμενη  ζωή της στο Λουξεμβούργο. Μας είχε πει πως είχε ζήσει εκεί για  πολλά χρόνια • και είχε ένα σωρό εκπληκτικά και πρωτάκουστα πράγματα να μας διηγηθεί. Την ακούγαμε  με το στόμα ορθάνοιχτο. Αρκεί να μην κάναμε ποτέ το λάθος να την ρωτήσουμε πότε και γιατί πήγε ή πότε και γιατί έφυγε•  ή και τα δύο. Τότε τα μάτια της εξαπολύανε  αστραπές, έλεγε κάτι ακαταλαβίστικα  πράγματα σαν ξόρκια που για μας ήταν «γνήσιες βρισιές Λουξεμβούργου»,  και έφευγε κάνοντας όρκους πως θα πάει  εκεί για πάντα και θα μείνει μέχρι να γίνει εκατόν εβδομήντα τρία χρονών.  Αυτό το εκατόν εβδομήντα τρία ήτανε στάνταρ, ακόμη και σε ιστορίες που τις ξεδίπλωνε μέσα από ένα ρεπερτόριο άπειρων εκδοχών.  Εμάς πάντως δεν μας προκαλούσε  καμία απορία. Για κάποιο λόγο,  που δεν μας ένοιαζε να τον εξηγήσουμε,  ήμασταν πεπεισμένοι  πως η κυρία Χρυσανθεμία  μπορούσε να ζήσει όσα χρόνια της έκανε κέφι. Αν υπήρχε όμως μια ερώτηση που θέλαμε να της κάνουμε διακαώς ήτανε τι θα γινότανε από εκείνη την ηλικία και μετά, τι σκόπευε να κάνει. Δεν το είχαμε τολμήσει ποτέ.