Σε μια κουκίδα του παγκόσμιου χάρτη ζει ένα παππούς, ογδόντα τόσα χρόνια,  όσοι τον ξέρουν, παραδέχονται πως τα ‘χει καταφέρει περίφημα στη ζωή του. Αυτό όχι μόνο το πιστεύει κι ο ίδιος, το κοκορεύεται κιόλας, λογικό λοιπόν να συμβουλεύει τους πάντες τι ακριβώς πρέπει να κάνουν, για να του μοιάσουν.

«Ν’ ακολουθείς το ρεύμα» είναι μια προσφιλής του ατάκα, και μετά απ’ την αρχική αυτή υπόδειξη ακολουθεί ένα μείγμα από μεσογειακές παροιμίες και ανακριτικές ερωτήσεις, δοκιμασμένη μέθοδος που γρήγορα τον οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα: «… να το ξανασκεφτείς… πρέπει να… λάθος σου… δεν τα λογάριασες σωστά…»

Δεν είναι λίγοι που τον θαυμάζουν για τη θυμοσοφία του, αποτυπωμένη σ΄ ένα μεγαλειώδες μέτωπο που ξεκινά απ΄ τα φρύδια και καταλήγει στον σβέρκο. Τις τελευταίες δεκαετίες πάντως το τροφαντό του πρόσωπο έχει μείνει αναλλοίωτο, λες κι ο άτιμος ανακάλυψε κάποια συνταγή αντιγήρανσης ή φόρεσε κάποια μαγική μάσκα. Αν προσθέσεις σ΄ αυτά και το κοντόχοντρο σουλούπι του Μπόζο, τότε έχεις μπροστά σου το αρχαιοελληνικό άγαλμα ενός επικούρειου. Βέβαια, η σύγχρονη αυτή εκδοχή δεν έχει την παραμικρή σχέση με κάποιο αξιακό σύστημα, το αντίθετο μάλιστα, το χλευαστικό ημίγελο, η παραφουσκωμένη κοιλιά και η σοβαρότητα του πανσυμβουλάτορα προδίδουν άτομο αποκλειστικά αφοσιωμένο στο δικό του ηλιακό σύστημα, ή για να το πούμε αλλιώς, τίποτα περισσότερο από ένα ευγενές δείγμα μετα-οθωμανικού τομαρισμού.