«Τα χέρια της γραφής»

ΣΩΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΕΡΜΟΥ

Όταν κοιτάζεις στα μάτια, οι φωνές σωπαίνουν.

Έχω μέσα μου έναν άθεο άστεγο που τρέχει στην εκκλησία για να φάει ψωμί.

Μέσα μου υπάρχει ένας νευρικός που πατάει επίμονα την κόρνα στον δρόμο γιατί βιάζεται.

Μέσα μου υπάρχει ένα κρεμασμένο χαμόγελο έτοιμο να πεθάνει από μελαγχολία.

Ευριπίδου και Σωκράτους πρωί στην Αθήνα τα εμπορεύματα φτιαγμένα από αντιγραφή για τσέπη φτωχή.

Και πιο κάτω στην Ερμού τα περιτυλίγματα γυαλίζουν.

Ανάμεσα τους άνθρωποι όλων των ειδών περπατούν με μια ταμπέλα στο χέρι.

Ο καθένας με τη δική του τιμή· πουλιούνται σε κάθε είδους αγοραπωλησία.

Θυμάμαι τους ασπριτζήδες κάποτε που στέκονταν στα πεζοδρόμια και ανάλογα την προσφορά τους πιάνανε το μεροκάματο.

Έτσι θα έπρεπε να στεκόμαστε και εμείς να είναι ξεκάθαρη η συμφωνία στην συνδιαλλαγή μας.

Προσδοκίες, προσμονές δεν υπάρχουν.

Το ψέμα θα περίσσευε.

Αλίμονο σε αυτούς που δεν θα έχουν να αγοράσουν.