Σαχαλίνη[1]

 

Σαχαλίνη

ποια καμπανάκια τώρα ηχούν

στη μέση των κυμάτων;

Ήχος Κροστάνδης σε περίμενε κι εσένα

απάλειψη ειρωνική

του πρότερού σου βίου.

Σε συλλογιέμαι

με διάθεση εξωτική

απόμακρη κι εγώ

σε ελληνική επαρχία χτισμένη.

Εγγράφονται στα εδάφη σου

εκτοπισμένων βόγγοι.

Ιάπωνες ψαράδες

το βράδυ διηγούνται ιστορίες

για βασίλισσες χλωμές

στα βάθη βουτηγμένες

καθώς βρίσκονται στην αναμονή

άσματα επαναστατικά

να ακούσουν.

Κατάκοπος ο Τσέχωφ[2]

καταγράφει άγρια βάσανα ανθρώπων.

Τα ανάκτορα θα καταρρέουν διαρκώς

κι είναι γνωστό

στις ιστορίες των νησιών

πως οι νεκροί

αλλιώς φωτίζουν.

Στο σήμερα ποιος ξέρει

ποια νησιά

ευθύς αμέσως

θα γενούν

τόποι εξορίας.

Οι νυχτωδίες πολλές

στον χάρτη του παρόντος.

“… και έπεσεν η οικία επί τα παιδία σου,

και ετευλεύτησαν…”

Υπάρχουν βλέμματα κατοπτρικά

νησίδες άλλες

να φυτεύουνε στους ίσκιους

την ώρα που σκυλόψαρα εφορμούν

ή πέφτει φαγωμάρα

στα κύματα

μεγάλης τραγωδίας.

Οι Αργοναύτες

ετελεύτησαν κι αυτοί.

Τα φίδια πάντως

ζωή χαρισάμενη

διάγουν.

 

[1] Η Σαχαλίνη είναι νησί όπου το 1869 χρησιμοποιήθηκε με τσαρικό διάταγμα ως αποικία καταδίκων.

[2] Ο Τσέχωφ επισκέφτηκε τη Σαχαλίνη. Έγραψε το βιβλίο «Νήσος Σαχαλίνη» (2015, εκδόσεις Λέμβος), στο οποίο περιγράφεται η ζωή των κρατουμένων.

Διαβάστε περισσότερα