12 Μαρτίου 1938 γεννήθηκε ο Μάνος Ελευθερίου

O Μάνος, ο αγαπημένος μου Μάνος, αυτός ο Αλκιβιάδης με τη γοητεία του αινίγματος στα μάτια, είναι το «Σύννεφο με παντελόνια» που κάποτε φαντάστηκε ο Μαγιακοφσκι. Στις επίγειες διαδρομές του μεταφέρει όλες σχεδόν τις ουράνιες συνήθειες του…

Γαλήνιος, εκρηκτικός, φωτεινός, συννεφιασμένος, βροχερός, ηλιοστάλαχτος.  Μπαίνει στο αυτοκίνητο. Καθαρός πάντα σαν απάτητο χιόνι. Μετά, το «Γεια σου Κώστα, χαίρομαι που σε ξαναβλέπω», ακολουθεί μια μακρόσυρτη σιωπή. Την σέβομαι. Σκέφτομαι, κάποια λέξη θα ψάχνει. Ποια να’ ναι άραγε; Μπαίνω κι εγώ στην αναζήτηση…

«Βλέπεις Μάνο μου»,- εδώ σπάω τη σιωπή, προκαλώντας λέξεις και εικόνες- «τα δέντρα, οι άνθρωποι, η παράξενη ησυχία της πόλης, το κορίτσι που μόλις πέρασε κάπως λυπημένο,  φαντάσου να ζούσε στις μέρες μας ο Παπαδιαμάντης» και άλλα τέτοια,  δε φαίνονται να τον συναρπάζουν, ούτε να  μαρτυρούν τη λύση της παράξενης σιωπής του.  Περιμένω. Σωπαίνω κι εγώ με τη σειρά μου. «Ξέρεις θα πάμε σε εκείνο το γωνιακό». Μου λέει. «Α! ξέρω» του απαντώ. «Εκεί που το παιδί που μας  σερβίρει, γνωρίζει ότι εσύ θέλεις δυο παγάκια στο ουίσκι, ενώ εγώ θέλω τέσσερα». Εκεί ακριβώς, μου απαντά. Καθόμαστε.  Με τις άκρες των δακτύλων του  ζυγιάζει το ωραίο του καπέλο. Ανάβει τσιγάρο. Το σύνορο του  καπνού, το έχει ορίσει από καιρό. Το πολύ μέχρι τη ρίζα της γλώσσας. Το σβήνει νωρίς. Είναι η στιγμή που ομοιοκαταληκτεί με την ανάγκη του να ρουφήξει τον καπνό ως τα έγκατα της ψυχής  του.

Παρατηρώ τις κινήσεις του. Τα χέρια του. Όταν θέλουν κάτι να δείξουν. Τα μάτια του. Καθώς αυτά διορθώνουν ό,τι ενοχλεί την αισθητική  του. Τα λόγια του. Τα μετρημένα και τα αμέτρητα, με τις λέξεις να λιποθυμούν, όταν θυμάται.