H νέα ποιητική δουλειά του Δημήτρη Κοσμόπουλου δίνει την αίσθηση πως θεματικά σημεία της τουλάχιστον προέκυψαν εκτός σχεδίου, ίσως κατά τρόπο παρόμοιο με έργα κάποιων μουσικών μέσα στο 2020 (χαρακτηριστικά διαβάζουμε ‘recorded in rockdown’ στο εξώφυλλο του πρόσφατου άλμπουμ του Paul Mc Cartney).

Στο Pixels (ο τίτλος σε κοντρά στο με χαρακτικό του 1962 του Τάκη Σινόπουλου στο εξώφυλλο και με γραμματοσειρές που επίσης θυμίζουν εκείνη τη δεκαετία), μια αίσθηση απρογραμμάτιστης συνθήκης τρυπά επανειλημμένα το οργανωμένο σύνολο. Αντιμετωπίζουμ επολλαπλές μεταλλάξεις της σύγχρονης εμπειρίας σε ένα διαρκώς πιο αποσπασματικό κόσμο, με εισβολή εικόνων/λέξεων όπως ‘laptop’, ‘Skype’,‘επιφάνεια εργασίας’, ή φράσεις που σημαδεύουν την εποχή, όπως ‘υψηλού κινδύνου’. Οι λατινικοί χαρακτήρες και δάνεια από το πλησίασμα ενός αγγλόφωνου τεχνολογικού θηρίου υπήρχαν και στις προηγούμενες δυο συλλογές–εδώ όμως σαφώς πολλαπλασιάζονται και επιταχύνονται από το πανδημικό γεγονός. Και οι διακειμενικές αναφορές το ακολουθούν επίσης:

IX. Yersinia pestis τὸ βακτήριο τῆς πανώλης

μιλιούνια οἱ νεκροί, τούς κήδευε ὁ Δάντης,

SARS-CoV-2 εἴπανε οἱ ἱεροφάντες

ἐργαστηρίων τὸν -ἐξώλης καὶ προώλης-

ἰὸ μὲ τὴν κορώνα. Ἡ ὠχρά σου σπειροχαίτη

εἶναι ἄκακο ζωΰφιο, ποιητή, μπροστά του.

Ἄλογα νὰ καλπάσουν μὲ φλεγόμενη τὴν χαίτη,

τῆς Ἀποκάλυψης, καλοῦν οἱ ἐμπόροι τοῦ θανάτου.

Ἐσύ ’σαι κρεμασμένος, ἀκόμη μιὰ φορὰ

στοῦ πουθενὰ τοὺς ἄγριους οὐρανοξύστες.

Φτύσε στὸ πρόσωπο τοῦ πανικοῦ τοὺς μύστες

κι ἀπ’ τὸ ὑπόγειο πατάρι τὸ κρυφὸ

ζήτα τὴν χάρη νά ’χεις ἀδερφό,

κάθε ψυχὴ ποὺ κατακαίει ἡ συμφορά.

(σ. 15)