ΤΟΥΛΙΠΕΣ

Οι τουλίπες παραείναι ενθουσιώδεις, έχουμε χειμώνα εδώ πέρα.

Κοίτα πώς είναι όλα λευκά, πώς είναι ήσυχα, πώς είναι απερπάτητα και χιονισμένα.

Μαθαίνω τη γαλήνη, πλαγιάζω ήσυχα

Ως το φως πλαγιάζει στους λευκούς αυτούς τοίχους, στο κρεβάτι αυτό, σ’ αυτά τα χέρια.

Είμαι η καμία· με τα ξεσπάσματα δεν έχω σχέση.

Το όνομα και τα καθημερινά μου ρούχα στις νοσοκόμες

Στον αναισθησιολόγο το ιστορικό και το σώμα στους χειρούργους τα έχω παραδώσει.

Έχουν στηρίξει το κεφάλι μου ανάμεσα στο μαξιλάρι και στου σεντονιού το δίπλωμα

Σαν ένα μάτι ανάμεσα σε δύο βλέφαρα λευκά που δε θα μείνουνε κλειστά.

Ανόητη κόρη, όλα θέλει να τα αφομοιώσει.

Οι νοσοκόμες πάνε κι έρχονται, δεν αποτελούνε πρόβλημα,

Περνούν όπως περνούν οι γλάροι στην ενδοχώρα μες στους λευκούς τους σκούφους,

Κάνοντας με τα χέρια τους διάφορα, τα ίδια η μία με την άλλη,

Ώστε μου είναι αδύνατο να καταλάβω πόσες είναι.