Λέσβος

Υπάρχει κακία σ’ αυτήν την κουζίνα!

Οι πατάτες τηγανίζονται.

Μου θυμίζει Χόλυγουντ έτσι χωρίς παράθυρα,

με το εκτυφλωτικό φως να αναβοσβήνει σαν φρικτή ημικρανία

και τα σεμνότυφα χαρτάκια απάνω στις πόρτες-

με κουρτίνες θιάσου, σαν κατσαρά μαλλιά μιας χήρας.

Και εγώ, γλυκιά μου, είμαι παθολογική ψεύτρα

και για δες την κόρη μου -με το κεφάλι μπρούμυτα στο πάτωμα,

σαν μικρή μαριονέτα δίχως κλωστές, επιθυμεί να εξαφανιστεί-

είναι σχιζοφρενής,

με πρόσωπο κόκκινο και άσπρο γεμάτο πανικό,

καθώς έχεις στοιβάξει τις γάτες της έξω απ’ το παράθυρο σου

σαν τσιμεντένιο πηγάδι,

όπου εκεί χέζουν και ξερνούν και κλαίνε, δίχως να τις ακούει.

Μου είπες πως δεν την αντέχεις,

πως είναι μπάσταρδο.

Μιλάς εσύ με τα αχτένιστα μαλλιά που θυμίζουν παλιό ράδιο,

που από μέσα του δεν βγαίνει φωνή, παρά μονάχα

κάνει παράσιτα.