Ανδραγάθημα

Από Δευτέρα θα ξεκινήσω.
Ολάκερος σε μάχες θα ορμήσω.

Κι αν είναι να υποχωρήσω,
κάλλιο στο πεδίο της μάχης να ψοφήσω.

Την όρεξή μου θα πατάξω
έως ότου λίγα κιλά να χάσω.

Του ηλεκτρονικού κόσμου την πόρτα
δεν θα την ανοίγω διαρκώς, όπως πρώτα.

Κρέμες καλλωπισμού θα βάζω
και με πρόσωπο λαμπρό θα μοιάζω.

Πολλά υλικά αγαθά δεν θα παίρνω
και πιστός στο δόγμα μου θα παραμένω.

Οικονομίες πολλές θα κάνω
κι έργο ζωής μεγάλο μπροστά θα βάλω.

Κι αν τα καταφέρω όλα αυτά
ίσως μνημονεύσουν τ’ όνομά μου σε κτήρια πολλά.

Μα να… ήρθε η Δευτέρα
κι όλα αυτά χρειάστηκε να τα κάνω πέρα.

Βλέπεις… δεν είμαι δα και Θεός
μα ένας απλός θνητός.

Άλλωστε γιατί να σκοτίζομαι εγώ;
Αρκεί που πέθανε Αυτός για το ιδανικό.

Άνθρωπος είμαι, δεν είμαι κάνα ιδανικό
κι αν είναι να επιζήσω, ακόμη και στα τέσσερα θα περπατήσω.

Αλλά είμαι και πιστός, τι να κάμω;
Την πίστη μου στην άκρη να την βάλω;

Ανάθεμά την κι αυτή! Θέλει και θυσίες!
Δεν της φτάνουν λαμπάδες κι εκκλησίες!

Δεν βαριέσαι… Όταν έρθει η ώρα να τα πω,
θα τα βρω εγώ με τον Θεό.

Γιατί δεν μπορεί… πάν-δοχείον είναι ο καημένος
κι άφεση αμαρτιών δίνει δίχως τέλος.

Εεε… κι αν έδωσα καμιά υπόσχεση παραπάνω
πολλά λέμε στην οργή μας απάνω.

Όμως θα προσπαθήσω
απ’ το ιδανικό μου να μην ξεστρατίσω.

Λοιπόν… από Δευτέρα θα ξεκινήσω.
Ολάκερος σε μάχες θα ορμήσω.

(Κι αν δεν τα καταφέρω…
από Δευτέρα σε Δευτέρα θα πηγαίνω).