Άι Γιώργης – Καμίτσιανη

Μύρισαν άνοιξη τα μονοπάτια τής κουτσουπιάς

δυνατό φως του μεσημεριού

ώρα που ραγίζει ο καιρός,

κορφές επουράνιες,

δακρύζεις με τα μάτια όλων εκείνων

που δε γύρισαν πίσω,

η πικραμένη μνήμη εδώ,

ζητά να γίνει τραγούδι

να διακονήσει τα χείλη απ’ την αρχή.

Σγουρός αέρας κατεβαίνει τη Μουργκάνα

σφυρίζοντας παλιές συλλαβές,

στην κόψη της κραυγής τού λύκου

φτερουγίζει η πέρδικα,

άναψαν παλιό λιβάνι στην Πόβλα,

ψυχή και ψίχα μαζί με το στάρι στον Τσαμαντά,

κυκλώνουν οι εφήμεροι ανθοί το νου,

στοίχειωσαν οι λέξεις στο λόγγο

και τα ονόματα

στο περιβόλι τ’ άι Γιωργιού στην Καμίτσιανη

μέσα από τη φάρσα τού ανθρώπου

καρτερούν ν’ ακούσουν ανάσταση…

Λάλησε το κλαρίνο στους μαχαλάδες…