Charles Bukowski, Πέντε ποιήματα (απόδοση: Νεοκλής Κυριάκου)
19Ιου
Ήθελα να ρίξω την κυβέρνηση όμως
εκείνο που κατάφερα ήταν να ρίξω την
γυναίκα κάποιου
30 σκυλιά, 20 άνδρες σε 20 άλογα και μια αλεπού
και κοίτα εδώ, γράφουνε,
πως είσαι ένα θύμα του κράτους, της εκκλησίας,
είσαι μέσα στο ατομικό-όνειρο,
διάβασε την ιστορία σου, μελέτησε το νομισματικό σύστημα,
σημείωσε πως ο φυλετικός πόλεμος διαρκεί εδώ και 23,000 χρόνια.
λοιπόν, θυμάμαι πριν 20 χρόνια, καθόμουνα μ΄ένα γέρο Εβραίο
ράφτη,
η μύτη του στο φως της λάμπας σαν ένα κανόνι που σημάδευε
τον εχθρό• κι
ήταν ένας Ιταλός φαρμακοποιός που ζούσε σ΄ένα
ακριβό διαμέρισμα
στο καλύτερο μέρος της πόλης• συνωμοτήσαμε να ρίξουμε
μια σαθρή δυναστεία, ο ράφτης ράβοντας κουμπιά σ΄ένα γιλέκο,
ο Ιταλός μπήγοντας το πούρο του στο μάτι μου, ανάβοντάς με,
εγώ μια σαθρή δυναστεία, πάντοτε μεθυσμένος όσο μπορώ,
μορφωμένος, πεινασμένος, απογοητευμένος, όμως στην πραγματικότητα
ένα όμορφο φρέσκο κωλαράκι θα μαλάκωνε όλο το
θυμό μου,
όμως δεν το ξερα, άκουγα τον Ιταλό μου και τον Εβραίο
μου
και κατέβηκα σε σκοτεινά δρομάκια καπνίζοντας δανεικά
τσιγάρα
παρακολουθώντας πίσω τα σπίτια να παραδίδονται στις φλόγες,
όμως κάπου χαθήκαμε: δεν είμασταν αρκετά άνδρες,
μεγάλοι ή μικροί αρκετά,
ή το μόνο που θέλαμε ήταν να μιλάμε ή βαρεθήκαμε, έτσι
η αναρχία
απέτυχε,
κι ο Εβραίος πέθανε κι ο Ιταλός θύμωσε γιατί
πήγαινα
με τη
γυναίκα του όταν κατέβαινε στο φαρμακείο,
Αφήστε ένα σχόλιο
