Ήθελα να ρίξω την κυβέρνηση όμως
εκείνο που κατάφερα ήταν να ρίξω την
γυναίκα κάποιου
30 σκυλιά, 20 άνδρες σε 20 άλογα και μια αλεπού
και κοίτα εδώ, γράφουνε,
πως είσαι ένα θύμα του κράτους, της εκκλησίας,
είσαι μέσα στο ατομικό-όνειρο,
διάβασε την ιστορία σου, μελέτησε το νομισματικό σύστημα,
σημείωσε πως ο φυλετικός πόλεμος διαρκεί εδώ και 23,000 χρόνια.
λοιπόν, θυμάμαι πριν 20 χρόνια, καθόμουνα μ΄ένα γέρο Εβραίο
ράφτη,
η μύτη του στο φως της λάμπας σαν ένα κανόνι που σημάδευε
τον εχθρό• κι
ήταν ένας Ιταλός φαρμακοποιός που ζούσε σ΄ένα
ακριβό διαμέρισμα
στο καλύτερο μέρος της πόλης• συνωμοτήσαμε να ρίξουμε
μια σαθρή δυναστεία, ο ράφτης ράβοντας κουμπιά σ΄ένα γιλέκο,
ο Ιταλός μπήγοντας το πούρο του στο μάτι μου, ανάβοντάς με,
εγώ μια σαθρή δυναστεία, πάντοτε μεθυσμένος όσο μπορώ,
μορφωμένος, πεινασμένος, απογοητευμένος, όμως στην πραγματικότητα
ένα όμορφο φρέσκο κωλαράκι θα μαλάκωνε όλο το
θυμό μου,
όμως δεν το ξερα, άκουγα τον Ιταλό μου και τον Εβραίο
μου
και κατέβηκα σε σκοτεινά δρομάκια καπνίζοντας δανεικά
τσιγάρα
παρακολουθώντας πίσω τα σπίτια να παραδίδονται στις φλόγες,
όμως κάπου χαθήκαμε: δεν είμασταν αρκετά άνδρες,
μεγάλοι ή μικροί αρκετά,
ή το μόνο που θέλαμε ήταν να μιλάμε ή βαρεθήκαμε, έτσι
η αναρχία
απέτυχε,
κι ο Εβραίος πέθανε κι ο Ιταλός θύμωσε γιατί
πήγαινα
με τη
γυναίκα του όταν κατέβαινε στο φαρμακείο,
δεν νοιάζονταν να χει
η π ρ ο σ ω π ι κ ή του κυβέρνηση πέσει, κι έπεσε
εύκολα, κι
είχα μια κάποια ενοχή: τα παιδιά κοιμόντουσαν στο διπλανό
υπνοδωμάτιο
όμως αργότερα κέρδισα $200 σε ένα σκατοπαιχνίδι και πήρα το λεωφορείο
για την Νέα Ορλεάνη
και στάθηκα στη γωνιά κι άκουγα τη μουσική που ερχόταν
απ΄τα μπαρς
κι ύστερα μπήκα μέσα στα μπαρς,
και κάθησα εκεί να σκέφτομαι τον πεθαμένο Εβραίο,
που το μόνο που έκανε ήτανε να ράβει κουμπιά και να μιλά,
και πώς την κοπάνησε αν και ήταν πιο δυνατός απ΄όλους
μας
την κοπάνησε γιατί είχε την κύστη του πειραγμένη,
κι ίσως αυτό έσωσε την Wall Street και το Manhattan
και την Εκκλησία και την Central Park West και την Ρώμη και
την
Αριστερή Όχθη, όμως η γυναίκα του φαρμακοποιού, ήταν όμορφη,
είχε κουραστεί απ΄τις βόμβες κάτω απ΄το μαξιλάρι και τα σφυρίγματα
στον Πάπα,
κι ήταν ομορφοκαμωμένη, είχε ωραία πόδια,
αλλά φαντάζομαι αισθανότανε όπως εγώ: ότι η αδυναμία δεν ήταν
Κυβέρνηση
αλλά ο Άνδρας, ένας κάθε φορά, ότι οι άνδρες δεν ήταν ποτέ δυνατοί όπως
οι ιδέες τους
κι ότι οι ιδέες ήταν κυβερνήσεις που έγιναν άνδρες•
κι έτσι άρχισε σ΄ένα καναπέ με μαρτίνι χυμένο
και τέλειωσε στο υπνοδωμάτιο: επιθυμία, επανάσταση,
ανοησίες όλα τέλος, και τα στόρια ταρακουνήθηκαν στον άνεμο,
ταρακουνήθηκαν σαν ξίφη, ράγισαν σαν κανόνια,
και 30 σκυλιά, 20 άνδρες πάνω σε 20 άλογα κυνηγούσανε μια αλεπού
στα χωράφια κάτω απ΄τον ήλιο,
και σηκώθηκα απ΄το κρεββάτι και χασμουρήθηκα κι έξυσα την κοιλιά μου
κι ήμουνα σίγουρος πως γρήγορα πολύ γρήγορα θα πρεπε να μεθύσω ξανά βαρειά.
*****************
Τι Μπορούμε Να Κάνουμε;
στην καλύτερη περίπτωση, υπάρχει ευγένεια στην Ανθρωπότητα
κάποια κατανόηση και, μερικές φορές, πράξεις ανδρείας
όμως καθολοκληρία είναι μια μάζα, ένας γλόμπος που δεν έχει τίποτα το εξαιρετικό.
είναι σαν ένα μεγάλο ζώο που κοιμάται βαθειά και
σχεδόν τίποτα δεν μπορεί να το ξυπνήσει.
όταν ενεργοποιηθεί είναι ό,τι καλύτερο στη βαρβαρότητα,
τον εγωϊσμό, τις άδικες κρίσεις, το φόνο.
τι μπορούμε να κάνουμε μ΄αυτό, την Ανθρωπότητα;
τίποτα.
ν΄αποφεύγουμε το πράμα όσο το δυνατό.
να το μεταχειρίζεσαι όπως θα κανες σε κάθε τι δηλητηριώδες, μοχθηρό
και ανόητο.
όμως πρόσεχε. έχει ενεργοποιήσει νόμους για να προστατεύεται από σένα.
μπορεί να σε σκοτώσει δίχως αιτία.
και για να αποδράσεις απ΄αυτό πρέπει να είσαι πανούργος.
λίγοι αποδρούν.
από σένα εξαρτάται να βάλεις κάτω ένα σχέδιο.
δεν συνάντησα κανένα που απέδρασε.
συνάντησα μερικούς απ΄τους μεγάλους και
διάσημους όμως δεν απέδρασαν
γιατί είναι μεγάλοι και διάσημοι μέσα
στην Ανθρωπότητα.
δεν έχω ούτε γω αποδράσει
όμως δεν απέτυχα να προσπαθώ και πάλι να
προσπαθώ.
πριν τα κακαρώσω ελπίζω ν΄αποκτήσω
τη ζωή μου.
********
σαματάς με τον σπανιά
Μπήκα στο μπάνιο
κι έκαψα τ΄αρχίδια μου
την περασμένη Τετάρτη.
συνάντησα αυτό το ζωγράφο που τον έλεγαν Σπανιά,
όχι, καρτουνίστας ήταν,
λοιπόν, τον συνάντησα σ΄ένα πάρτυ
κι όλοι αγανάκτησαν μαζί μου
γιατί δεν ήξερα ποιος ήταν
ή τι έκανε.
ήταν μάλλον όμορφος τύπος
και φαντάζομαι θα ζήλεψε που
ήμουν άσκημος.
μού΄πανε τ΄όνομά του
κι ακουμπούσε στον τοίχο
φαινόταν όμορφος, κι είπα:
γεια σου, Σπανιά, μ΄αρέσει τ΄όνομά σου: Σπανιάς.
όμως εσύ δεν μ΄αρέσεις. γιατί δεν πάμε έξω
στον κήπο να σου γαμήσω τη μάνα;
αυτό έκανε την οικοδέσποινα να θυμώσει
κι ήρθε κοντά του και του τριψε την ψωλή του
καθώς εγώ πήγα στον απόπατο
και ξέρασα.
όλοι τους μ΄έχουνε στο μάτι.
ο Bukowski, δεν μπορεί να γράψει, τέλειωσε.
έσβυσε. κοίταξέ τον που πίνει.
ποτέ δεν ερχόταν σε πάρτυ.
τώρα συχνάζει σε πάρτυ πίνει τον κώλο του
κι ύστερα βρίζει τ΄αληθινά ταλέντα.
Τον θαύμαζα όταν έκοβε τις φλέβες του
κι όταν προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή του με
το γκάζι. κοίταξέ τον τώρα καθώς μπανίζει εκείνο το
19χρονο κοριτσάκι, και ξέρεις
δεν του σηκώνεται.
Δεν έκαψα μόνο τ΄αρχίδια μου στο μπάνιο
την περασμένη Τετάρτη, στριφογύρισα για να βγώ
απ΄το καφτό νερό κι έκαψα και την κωλοτρυπίδα
μου.
*******
Καθώς τα Ποιήματα γίνονται
καθώς τα ποιήματα γίνονται χιλιάδες
συνειδητοποιείς ότι έχεις δημιουργήσει πολύ
λίγα.
Φταίει μάλλον η βροχή, ο ήλιος,
το κυκλοφοριακό, οι νύκτες κι οι μέρες των
χρόνων, τα πρόσωπα.
πιο εύκολο να τ΄αφήσεις παρά να το ζεις,
κτυπώντας στη γραφομηχανή μια γραμμή επί πλέον
καθώς κάποιος παίζει στο πιάνο στο ραδιόφωνο,
οι καλύτεροι συγγραφείς έχουν πει
πολύ λίγα
κι οι χειρότεροι
πάρα πολλά.
*********
H υποχώρηση
αυτή τη φορά με τελείωσε,
αισθάνομαι σαν τα Γερμανικά στρατεύματα
μαστιγωμένα απ΄το χιόνι και τους στρατιώτες
του κόκκινου στρατού
να περπατάνε σκυφτοί
με τις φθαρμένες μπότες γεμισμένες
εφημερίδες.
έχω φτάσει στα άκρα της δυστυχίας μου.
ίσως και πιο πολύ.
η νίκη ήταν τόσο κοντά
η νίκη ήταν εκεί.
καθώς στεκότανε μπροστά στον καθρέφτη
πιο νέα και πιο όμορφη από κάθε
γυναίκα που είχα ποτέ γνωρίσει
χτενίζοντας υάρδες κι υάρδες από κόκκινα μαλλιά
καθώς την κοίταζα.
κι όταν ήρθε στο κρεββάτι
ήταν πιο όμορφη από ποτέ
κι ο έρωτας ήταν τόσο μα τόσο καλός.
έντεκα μήνες.
τώρα έχει φύγει
έχει φύγει όπως φεύγουν.
αυτή τη φορά με τελείωσε.
είναι πολύς δρόμος πίσω
όμως πίσω για πού;
ο τύπος εμπρός μου
πέφτει.
περνώ από πάνω του.
τον πήρε κι αυτόν;
Αφήστε ένα σχόλιο
