Ποίημα

Κοινό μου μυστικό,

όπως κοινό μυστικό του καθενός,

είναι να είσαι ζωντανός.

Το παρελθόν μου είναι πρόλογος

ο πρόλογος

προοίμιο του μέλλοντος.

Αυτός που ήμουν,

αυτός που είμαι,

δεν είμαι ακόμα εγώ.

Η ζωή μου είναι γνώριμη, όμως πάντα αλλόκοτη.

Ό,τι πάσχιζα να κάνω

ήταν σαν το πέταγμα των πουλιών

που εξαφανίζονται.

Ποτέ δεν θα ξέρω αν ο Θεός με αγαπάει,

γι’ αυτό αφήνω τον γείτονά μου να μ’ αγαπάει

όπως αυτός αγαπάει τον εαυτό του.

Τα μάτια μου βλέπουν

αλλά τα δάχτυλά μου αγγίζουν

αυτά που βλέπουν.

Ό,τι τα μάτια μου αγγίζουν είναι όπως ο χρόνος,

αδύνατο να τον συγκρατήσεις, να τον αναχαιτίσεις,

παραμένει στο κέλυφος της μνήμης.

Το κενό της ζωής μου

είναι και το βάρος της.

Όλες οι ελπίδες απογυμνώθηκαν

από ονόματα.

Η κάθε στιγμή ήταν τυποκλοπία.

Αυτό που νόμιζα πως ήταν βήματα

ήταν απλώς η μοναξιά

που βάδιζε προς την καρδιά μου.

Μοναξιά, αυτή η αίθουσα των κατόπτρων!

Μετά από όλα αυτά τα χρόνια

συνειδητοποίησα

ότι τα δύο μου ονόματα,

Γιάννης Γκούμας,

δεν έχουν άλλη σημασία εκτός να κοιτάζω

δεξιά και αριστερά πριν περάσω απέναντι.