— Δάσκαλε τι να διαβάσουμε για να γίνουμε σοφοί, όπως εσύ;

— Τους Έλληνες κλασικούς.

— Και όταν τελειώσουμε τους Έλληνες κλασικούς,

τι να διαβάσουμε;

— Πάλι τους Έλληνες κλασικούς.

Διάλογος του Γκαίτε με τους μαθητές του

Αισχύλος, Σοφοκλής, Ευριπίδης. Οι μεγάλοι τραγικοί. Ανυπέρβλητα δραματικά κείμενα. Αρχιτεκτονικά δομημένα. Πρότυπα δημιουργικότητας και δημιουργικής Γραφής. Γιατί; Γιατί το να έχεις εφεύρει την τραγωδία αποτελεί σπουδαίο τίτλο τιμής, σύμφωνα με την J. de Romilly και αυτός ο τίτλος τιμής ανήκει στους Έλληνες. Γιατί; Γιατί όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «κατά βάθος, υπάρχει κάτι γοητευτικό στην επιτυχία που γνώρισε αυτό το είδος. Διότι ακόμα και σήμερα γράφονται τραγωδίες, είκοσι πέντε αιώνες μετά, και γράφονται σχεδόν σε όλο τον κόσμο, που επιπλέον, συνεχίζει κατά διαστήματα να δανείζεται από τους Έλληνες τα θέματα και τους ήρωές τους: γράφονται Ηλέκτρες και Αντιγόνες. Η ακτινοβολία της ελληνικής τραγωδίας στηρίζεται στην ευρύτητα της σημαντικής της, στον πλούτο της σκέψης που οι συγγραφείς μπόρεσαν να συνδέσουν με αυτήν. Με τη γλώσσα των συγκινήσεων που είναι άμεσα προσιτή, παρουσιάζει τον στοχασμό για τον άνθρωπο. Με σημείο αναφοράς τον Αριστοτελικό ορισμό της εμπεριέχει τον μύθο, τα δρώντα πρόσωπα, τη σκηνική διάταξη, το ήθος των τραγικών ηρώων, τις συγκρούσεις και τα αδιέξοδα, τα αιώνια υπαρξιακά ανθρώπινα προβλήματα και ως μίμησις πράξεως μας προκαλεί και μας προσκαλεί να εισέλθουμε στον κόσμο της και να τον βιώσουμε ως δικό μας κόσμο, ανιχνεύοντας τον ίδιο μας τον εαυτό. Είναι λογοτεχνικό έργο που περνά μηνύματα και προβληματισμούς και ταυτόχρονα θεατρικό κείμενο που έρχεται σε επικοινωνία και διάλογο με τον αναγνώστη-θεατή μέσα από τον λόγο των ηθοποιών, τα τραγούδια του χορού, την ενδυμασία, την κίνηση, τις εικόνες με στόχο τη συμμετοχή του κοινού, τη δράση και την καθαρτήρια λειτουργία της μέθεξης. Ο Αριστοτέλης αποδίδει τη γένεση της τραγωδίας σε μια αυτοσχεδιαστική έξοδο από τη μορφή του λατρευτικού διθυράμβου, με πρωτοβουλία «των εξαρχόντων τον διθύραμβον» (Ποιητική, 4, 1449a, 10-12). Συμφωνώντας η σύγχρονη έρευνα πως αποφασιστική στιγμή για τη δημιουργία της τραγωδίας είναι η πρωτοβουλία του εξάρχοντος να αυτοσχεδιάσει αντιπαρατιθέμενος στην χορική ωδή, θεωρεί σημαντικό το διαλογικό στοιχείο, που αποτελεί ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του δραματικού τρόπου.