ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΡΙΑΣ (Αποσπάσματα)

Πρώτη γέννηση:

Ο Άλι και ο Άλλος Ο Άλι Άχμαντ Σαΐντ Έσμπερ γεννιέται την Πρωτοχρονιά του 1930 στο χωριό Κασαμπίν, στην περιοχή της Λαττάκειας και αρχαίας Λαοδικείας της Συρίας. Λίγα μόλις χιλιόμετρα από τη γενέτειρά του και δύο μόλις χρόνια πριν τη γέννησή του, ανακαλύπτεται το αρχαιότερο αλφάβητο του κόσμου. Πρόκειται για την περιοχή Ουγκαρίτ της Συρίας, πόλη-κράτος της αρχαίας Χαναάν, που οι Έλληνες ονόμαζαν Φοινίκη, χώρα του Κάδμου και της Ευρώπης. Κληρονομιά από τον πατέρα του η καλλιέργεια της γης και η καλλιέργεια της γλώσσας.

Μεγαλώνει απλά και φτωχικά, μακριά από τον πολιτισμό, κοντά στη φύση και στα ζώα, με το φως της φλόγας του καντηλιού. Στα δεκατρία του, παρουσιάζεται μπροστά στον πρόεδρο της δημοκρατίας της Συρίας, που επισκέπτεται το χωριό του, και του αφιερώνει ένα ποίημά του. Ο πρόεδρος, έκπληκτος, τον ρωτά τι θα μπορούσε να του προσφέρει ως ανταμοιβή και ο Άλι του ζητά να πάει στο σχολείο. Έτσι ξεκινά τη φοίτησή του στην Ταρτούς, όπου εγκαθίσταται και επισκέπτεται την οικογένειά του μόνο στις διακοπές.

Γράφει, στέλνει τα ποιήματά του στην εφημερίδα της Λαττάκειας, αλλά χωρίς καμία ανταπόκριση. Ώσπου μια μέρα, στα δεκαοχτώ του χρόνια, υιοθετεί ένα άλλο όνομα και μπαίνει στον μύθο: υπογράφει ως «Άδωνις», και στέλνει τα ποιήματά του ακόμα μία φορά. Η εφημερίδα του απαντά, τον καλεί, δημοσιεύει τα ποιήματά του. Η εγκατάλειψη της παλιάς του ταυτότητας εγκαινιάζει μία καινούρια, που θα χωρέσει μέσα της Ανατολή και Δύση. Ο Άδωνις στο εξής θα είναι ο Άλλος. Κι αυτή την ετερότητα θα τη συναντά πλέον κανείς μέσα στα ποιήματά του, αλλά και στα λόγια του, όταν θ’ αρχίσει να μιλά για κείνον και τους αναγνώστες του.

Ο αναγνώστης είναι ο άλλος, το πρόσωπο που προσπαθώ να προσεγγίσω. Και αυτή η ετερότητα είναι συγχρόνως ένα μέρος του εαυτού μου.* Πρόσωπο της μυθολογίας, σύμβολο της αναγέννησης, λόγος αντιζηλίας μεταξύ της θεάς του έρωτα, Αφροδίτης, και της θεάς του θανάτου, Περσεφόνης. Ο Άδωνις σκοτώνεται στη διάρκεια κυνηγιού από έναν κάπρο κι από το αίμα του φυτρώνουν για πρώτη φορά πάνω στη γη κόκκινα τριαντάφυλλα, ενώ από τα δάκρυα της Αφροδίτης φυτρώνουν ανεμώνες. Η Αφροδίτη παρακαλεί την Περσεφόνη να αφήσει τον Άδωνη να ανεβαίνει στη γη και η Περσεφόνη δέχεται. Έκτοτε, ο Άδωνις ζει ανάμεσα σε δύο κόσμους, μισό χρόνο στη γη και μισό χρόνο στον κάτω κόσμο. Είναι ο θεός που ξαναγεννιέται από το αίμα του και ενσαρκώνει τη βλάστηση ενάντια στον μαρασμό. Για μένα ήταν το μέσο να βγω από τον εαυτό μου.

Το άλλο μου όνομα είναι πιο ναρκισσιστικό. Ο Άδωνις είναι ο «άλλος».