Κύματα, Ιωάννης Αλταμούρας

Είχε περάσει το μεσονύχτι, οι καιροί είχαν αλλάξει

κι ο κόσμος, ο ίδιος πάντα και πάντα αλλιώς,

στεριανός πια, αμίλητος μετρούσε τη ζωή,

πότε κάτι, πότε μ’ αλάτι, είχε περάσει κι αυτή,

από σαράντα κύματα,

έτσι την έβλεπε την παρελθούσα ζωή του,

να χτυπιέται στα κύματα

μια στον αφρό να πιάνει ουρανό

και δυο στο βυθό

καταποντισμένη, η ζωή του,στην άβυσσο.

Όλα τα κρίματα, βαριά παραπετάσματα,

όλα αβγάταιναν τη χέρσα σκέψη,

ούτε Πολικός Αστέρας, ούτε μπάρκα, ούτε Σειρήνες,

μόνο μ’ ένα τραγούδι

κατάφερνε κι άναβε κάποιες σπίθες,

τότε γύριζε στην εύθυμη παρέα του Ποσειδώνα

κρεμούσε τη μάταιη θλίψη στα ίσαλα του δεξαμενόπλοιου,