Κάλυψε τον ουρανό σου, Ζευ,
γιομάτο σύννεφα,
και βασίλευε, σαν παιδάκι,
που των γαϊδουραγκάθων τες κεφαλές θερίζει,
πάνω στες βουνοκορφές και στες βελανιδιές.
Μακριά όμως απ’ τη γη μου
μείνε
κι απ’ το σπίτι μου, που δε το ‘χτισες εσύ,
κι απ’ το τζάκι μου,
που για τη ζέση του
με ζηλεύεις.

Δε γνωρίζω τίποτε γελοιοδέστερο
κάτω απ’ τον ήλιο από σας, Θεοί.
Με μασκαρέματα
από θυσίες
τρέφεται τη Μεγαλειοσύνη σας,
και θα λιμοκτονούσατε, αν δεν
υπήρχαν ζητιάνοι και παιδιά
ανόητοι γιομάτοι ελπίδες.