Ο καφενές, λάθη και πάθη σε κτίσμα παμπάλαιο,

εδώ, πλάι στο λαϊκό κουρείο,

εδώ, που όταν φεύγουν τα πλοία

και ξεφεύγουν τα λόγια,

κλαίνε μαντολίνα και λαούτα.

Δίχτυα μισοφαγωμένα από την Όστρια,

αρχαιοπρεπείς γλάστρες, γεράνια

κατακόκκινα, πριν αρχίσει η λιτανεία

εξαπτέρυγου ανέμου,

εδώ, τα κρίματα του Μεγάλου Κάστρου,

η άλικη φάρσα της ζωής,

εδώ κι εσύ, μάτια φινιστρίνια

ικέτες βαθιάς προσμονής,

ένα περιστέρι μπροστά στην είσοδο.

Σιδερένια και μαρμάρινα τραπεζάκια,

ψάθινες καρέκλες τιμωρίαςή εξιλέωσης,

μωσαϊκό πάτωμα,

βγαλμένες ψηφίδες, να σκοντάφτει το βλέμμα λοξά,

αναμνήσεις

θηλιές στα πλεχτά κουρτινάκια,

όλα μολογούν τη φύση μιας εύθραυστης δόξας,

«Οδός Πλάνης», ο καφενές,

αμήχανοι δισταγμοί,

να υψώνεται ο νόστος,

να βρίσκουν οι λέξεις τα τοπία της ψυχής

ν’ ανθίζουν,

όσο ο Βολανάκης απαλή θωπεία στησκέψη

σφραγίζει τη συνάντηση,

ο Βολανάκης, αθάνατος και ωραίος,

σπαραχτική η νιότη στην κορνίζα,

θα δακρύσεις, ναι.