Για την ποίηση του Σάντρο Πέννα

Το μάθημα της αισθητικής, μτφρ. Σωτήρης Παστάκας, εκδ. Bibliotheque
μια ανάγνωση της Μαριάννας Παπουτσοπούλου

Να ζω θα ήθελα αποκοιμισμένος
μες τον γλυκό ψίθυρο της ζωής.

…μιας και ο έρωτας ο πιο ταπεινός, γεμάτος θαυμασμό και εκστατικός, μπορεί να σε πάει πολύ μακριά στην συνειδητότητα της ζωής. Μέσα σ’ αυτό το όνειρο-αποκοίμισμα της ομορφιάς αποκαλύπτεται ο κόσμος του Σάντρο Πέννα. Ο ίδιος έχει εδώ ορίσει επακριβώς την ποίησή του.
Η Ιστορία, οι κοινωνικές συγκρούσεις, που τόσο τυράννησαν τον φίλο του Πιερ Πάολο Παζολίνι, δεν υπάρχουν, στο εκστατικό και ερμητικό μισούπνι του απόλυτα ερωτικού αυτού λυρικού ποιητή, η σκληρή Ιστορία χάθηκε υπέρ της φύσης σε όλο της το αναγεννησιακό μεγαλείο, σώματα, φως, χρώματα σε νωπογραφία που θυμίζει άλλοτε Τζιότο κι άλλοτε Τσαρούχη…..
Ο αναγνώστης έχει να κάνει με μια ποίηση άμεση, αισθησιακή, αλλά και ανοιχτή στην έκπληξη μιας αιφνίδιας εικόνας που όλα τα αλλάζει, μοιάζοντας και όντας συμβολική για όλη την ύπαρξη. Εδώ και η συγγένειά του με τους αρχαίους λυρικούς ή τον Λεοπάρντι.

Σελ. 8

Άλλωστε
η ευτυχία αργότερα βγάζει φτερά,

τα φτερά του έργου προφανώς, ή καταδύεται στα σκοτεινά βάθη να βρει το σπάνιο υλικό,
όπως διαβάζει κανείς το ποίημα,

Εφηβεία

Τις νύχτες του χειμώνα έκανα καταδύσεις
στη σκοτεινή εξοχή: χανόμουν
όπως στη θαλπωρή μιας γυναικείας ποδιάς.

ποίημα εντελώς ανάλογο με την Αίσθηση του Ρεμπώ, και πιστεύω διόλου τυχαία, αφού ο Πέννα λειτουργεί κυρίως με εκλάμψεις μέσα σε μια ποίηση μονογραμμικά απλή, σχεδόν μονοθεματική, που βλέπει τα αγόρια, την ομορφιά τους, τη φευγαλέα σχέση των σωμάτων μέσα στο εκτυφλωτικό τοπίο του ήλιου και της θάλασσας ή δίπλα στο μονότονο πέρασμα του τραίνου της ζωής στις πεδιάδες με τα γελάδια και τα βόδια.

Sempre fanciulli nelle mie poesie!
Ma io non so parlare dʼaltre cose.
Le altre cose son tutte noiose
Ιo non posso cantarvi Opere Pie .