`

ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ 13 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΚΑΤΗ *
“Η Γυναίκα της Ζάκυθος”`

`

Η Γυναίκα της Ζακυθος βρίσκεται σε κατάσταση ψυχικού ολέθρου και σοβαρής ταραχής γιατί ζηλεύει την ωραία αδελφή της και ξεσπά σε ακατανόμαστες ύβρεις εναντίον της μέχρι που χάνει τα λογικά της και πιάνοντας ένα ζωνάρι για να την κρεμάσει, απαγχονίζεται η ίδια! .Οι εραστές της όταν καταρρέει καο απομονωνεται την εγκαταλείπουν καταφθάνουν όμως θορυβημένοι – φορώντας προσωπίδα- όταν μάθουνι το φρικτό της τέλος. Ο Ιερομόναχος Διονύσιος,αφού δεήθηκε για το έθνος
που πολεμάει, σταματει σε ένα πηγάδι κι αναρωτιέται, πόσοι είναι οι δίκαιοι και οι άδικοι γύρω του Τότε έρχεται στην σκέψη του η Γυναίκα της Ζάκυθος με την τερατώδη ασκήμια της, τον χείριστο χαρακτήρα της, τις απιστίες στον άντρα της, το θανάσιμο μίσος προς την αδελφή της και την απερίγραπτη εχθρότητα προς στο εθνος. «Η Γυναίκα της Ζάκυθος» του Διονυσίου Σολωμού θεωρείται το μεγαλύτερο κείμενο της λογοτεχνίας. Είναι ένα έργο αινιγματικό με αλληγορικά μηνύματα και γράφθηκε το 1826.

`

*

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ
Η Γυναίκα της Ζάκυθος

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ 1
“Ο ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΠΙΚΡΑΙΝΕΤΑΙ”

1. Εγώ Διονύσιος Ιερομόναχος, εγκάτοικος στο ξωκλήσι του Αγίου Λύπιου, για να περιγράψω ό,τι στοχάζουμαι λέγω:

2. Ό,τι εγύριζα από το μοναστήρι του Άγιου Διονυσίου, οπού είχα πάει για να μιλήσω με έναν καλόγερο, για κάτι υπόθεσες ψυχικές.

3. Και ήτανε καλοκαίρι, και ήταν ή ώρα οπού θολώνουνε τα νερά, και είχα φθάσει στα Τρία Πηγάδια, και ήταν εκεί τριγύρου ή γη όλο νερά, γιατί πάνε οι γυναίκες και συχνοβγάνουνε.

4. Εσταμάτησα σε ένα από τα Τρία Πηγάδια, και απιθώνοντας τα χέρια μου στο φιλιατρό του πηγαδιού έσκυψα να ιδώ αν ήτουν πολύ νερό.

5. Και το είδα ως τη μέση γιομάτο και είπα: Δόξα σοι ο Θεός.