ΜΙΑ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ
ΤΗΣ ΔΩΔΕΚΑΝΝΗΣΟΥ

Η γεωγραφία συνδιασμένη με τον χρόνο
ισοδυναμεί με τό πεπρωμένο

ΠΟΤΕ ΑΡΧΙΖΕΙ ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ;

Και το αρχαίο είχε την αρχαιότητά του
πότε όμως;
Σε ποια αρχαιότατα πρωινά
διαλύθηκαν οι αέρινες μορφές
όταν οι ελαφρές κόρες
μπήκαν στο σπίτι
φέροντας προσφορές και χορεύοντας
στο μαύρο φόντο;

Ήριννα, Τελέσιλλα, Πράξιλλα
πού ακουμπήσατε
τα μελένια γλυκά,
πού τo αμυγδαλόγαλα
πού το φλουρί στα γλυκά με το ρύζι;

Σε ποια παραλία συναντηθήκαμε
Μύρτιδα, Νοσσίδα, Κόριννα;

Πού ήσαστε
όταν βρήκα την ανθρωπόμορφη λάρνακα
και την έπιασα από τα χερούλια
όμως, ήταν βραχίονες, και τα μάτια
με κάρφωσαν, με την αλογοκεφαλή
και ο κρατήρας είχε αίγες
μαύρες, προσηλωμένες να βοσκούν αγαύες
και τα κύπελλα είχαν αντιλόπες

και στάθηκα, μπροστά στην στήλη
του τελευταίου χαιρετισμού;

Ο Φοίβος δεν μένει πια εδώ

χαμένη είναι η μπρούτζινη πόρπη
και τα συναισθήματα πού έχουν τοποθετηθεί
σε τεφροδόχα δοχεία αφηγούνται

«με τα πόδια και όχι έφιπποι
μπαίνουμε για την μεταθάνατον ζωήν».