Πάσχα του 1952
[Pasqua 1952]

Κρύες είν΄οι βραδιές του Απρίλη και στενάχωρες
εδώ κάτω, στις μεγάλες κάμαρες του σπιτιού μου.
Ο πατέρας μόλις που κινείται, ανάμεσα στο τζάκι
και το μπάνιο. Τον πάμε σηκωτό, τον γδύνουμε,
του λύνουμε τα κορδόνια και τονε βάζουμε για ύπνο.
Λευκές είνʼ ακόμα απʼ το χιόνι οι πλαγιές του Σερίνο.
Μαντρωμένους στα δωμάτιά μας, μόλις που
μας φτάνουν από την πλατεία οι καμπανιές του ρολογιού.
Ο καπνός μάς κοκκινίζει τα μάτια,
υγρά είνʼ ακόμα τα φρεσκοκομμένα ξύλα απʼ το δάσος.
Ο Χριστός θʼ αναστηθεί μεσʼ απʼ της ίριδας τον τάφο:
το ʼπαν οι αγγέλοι, χτυπώντας τα θυρόφυλλα.
Οι μικρούληδες βοσκοί μάς φέρνουμε τα πρώτα
σπαράγγια από τους αγκαθότοπους, ξυπόλυτο το κορίτσι
του κήπου μπαίνει μʼ ένα καλάθι ανθούς από γογγύλια.
Τριάντα χρόνια περίμενα ένα Πάσχα
πλάι στα χαντάκια, τα μούσκλια πάνω στις πέτρες,
βιολέτες ανάμεσα στα κεραμίδια. Μα οι νεκροί
κοιμούνται στις κάσες από ξύλο καστανιάς,
στα δοκάρια πάνω από τους στάβλους και τα χοιροστάσια,
στην κορφή της στέγης πάνω απʼ τα κελάρια και τα κοτέτσια.