Πασχαλινή ελεγεία

Ανεμοδαρμένο Πάσχα που βγάζεις στους εσταυρωμένους
με όλη σου την αποκαρδιωμένη ωχράδα,
τι απέγινε το σκληρό πρελούδιο του ήλιου;
και το ρόδο η αόριστη προφητεία;
Από τους μαρμάρινους κήπους
ιδού ο ραβδισμένος αμνός
που κορφολογεί μιαν άνοιξη ισχνή
και φωτίζει τα πάθη των νεκρών
ανεμοδαρμένο Πάσχα που δριμύτερα κάνει τα πάθη
.
Κι αν αληθεύει ότι καταπιεσμένο με έφτιαξαν
στους κενούς τούτους καιρούς
για την ανύψωση του αύριο,
πεθύμησα πολύ
εκείνη τη γιρλάντα από άνεμο κι αλάτι
εκείνες τις πλαγιές που γιάτρεψαν
το σώμα μου, αυτή την κρυστάλλινη πληγή·
κι έφαγα πανάχραντο ψωμί
.
Πυρετοί κατά ριπάς ραγίζουν το φως
όλων των πρανών του Πάσχα,
ξεφλεβίζουν το κρυσταλλιασμένο κρασί του μίσους·
δική μου είναι τούτη η ταραγμένη
Ιερουσαλήμ των χιονισμένων καταλοίπων,
τα ψιμύθια στοιβάζονται μες στα
δωμάτια μες στα ορθάνοιχτα κλουβιά
όπου μεγάλα πουλιά κλώσησαν
χρωματιστά αυγά και ρόδινα πεσκέσια,
κι ο ουρανός κι ο κόσμος είναι το ανάξιο αγίασμα
των δικών της ανάλαφρων σιωπών.
Σταυρωμένη στις τελευταίες αχτίδες είναι η σκιά
τα στόματα δεν είναι παρά αίμα
οι καρδιές δεν είναι παρά χιόνι
τα χέρια είναι εικόνες
ασθενικές της νύχτας
που μύθους θύματα κλείνει στο στήθος.

.
(από τη συλλογή «Πίσω από το τοπίο»)