Ι
(γιά τον Pedro Revilla)

Δίνεις το νερό στις πηγές
για να τραγουδάνε
με τις φωνές πού πάντα τη ζωντάνευαν.
Διάφανοι κύκλοι, διαυγείς και τριζάτοι
βράζουν και αναπηδούν στη χαρμοσύνη τους
καθώς όταν πλησιάζεις και προσπερνάς τη
γούρνα τους.
Κάνοντας τες να τραγουδάνε
δίνεις στις πηγές τη σιγουριά
ότι κάθε ροή
αφήνει ένα στίγμα
πού μας εμψυχώνει
να πάμε να αποζητήσουμε
μέχρι να ξαναβρούμε
άλλα τείχη πού ύψωσε ο χρόνος
για να κάνει ανεξάλειπτη τη μνήμη.
Για τούτο λάσπη και νερό, ασβέστης και χαλίκι
υποχωρούν στο πέρασμα σου
για να σηκώσει ένα σου ψυχοφύσημα
μνημεία πού τα ίχνη μας ζωγρούνε.
Ακόμα και το άνθος σʼ αναγνωρίζει
στο χρώμα και το άρωμα του.
Ό,τι είναι αντίκρυ στις κακοκαιριές
ξέρει από σένα για ποιόν με ζήλο φυλάς
δώρα πού κρατάνε
ό,τι το φώς συλλαμβάνει
για να κάνει τον κήπο
μια υπόσχεση για το ότι εξόν από σκόνη
στα λημέρια του είμαστε το τραγούδι:
φτερό και λουλούδι.
Αυτό εδώ το κανοναρχείς,
ξαναγυρίζοντας μας ξέμακρες απλωσιές
όπου αέρας και νερό κορδακίζονται
καθώς στροβιλίζουν στα ψηλά την πόλη
με τις φωνές πού πάντα τη ζωντάνευαν
στους δρόμους και τις πλατείες της,
πού ο έρωτας σου ξαναβρίσκει.