Όσα δεν βλέπεις

δεν βλέπω την ώρα για να γράψω λέξεις
με τις συλλαβές που αφήνεις να κρέμονται
μετέωρες από τον ουρανό
σαν αναπνοές στριμωγμένες στις γωνίες
δύσπιστων ματιών
μπροστά από του ήχου το ναό
όταν ξυπνά η αυγή με χιόνι αχνό
σαν μαξιλάρι πουπουλένιο,
σαν το δέρμα σου
όταν κοιμάσαι πλάι μου στο φως
ενός αβίωτου χρόνου,
σαν την αρμονία του αφρού
όταν ορθώνεται αργά στην εξιταρισμένη θάλασσα,
όπως όταν έξω βρέχει και παίρνω μια τράπουλα
για-να-σκο-τώ-σω- την- ώρα-α-νά-με-σα-στα-δά-χτυ-λα
και σκέφτομαι
πως δεν βλέπω την ώρα να σου γράψω για όσα δεν βλέπεις
και να σου σκαρώσω μια βροχή
όπου το ουράνιο τόξο σχεδιάζει μια γέφυρα ανύπαρκτη
και δύο μακρινές όχθες
και να σου περάσω ένα κλωναράκι γλυκόριζας
πάνω στα χείλη, απʼ τα χείλη
για να σβήσω τη γεύση
μιας μπουκιάς ψωμί και ιδρώτα.

Δεν βλέπω την ώρα να σου γράψω
όπως όταν το σκοτάδι σφαλίζει τα μάτια μου
πάνω σʼ έναν ανάστερο ουρανό
και περιμένω
και αγρυπνώ
τα ομορφότερα ψέματα για να σε κάνω να ονειρευτείς.