`

Ένα αγόρι που το δαγκώνει σαύρα, είναι ο πίνακας του Καραβάτζιο που κοσμεί το εξώφυλλο του βιβλίου του Νίκου Παπαδάκη. Κι αν επιλέχτηκε ακριβώς για αυτή την τεχνική του Κιαροσκούρο ή αλλιώς της φωτοσκίασης που διατρέχει την ποιητική συλλογή, με αφορμή και το σχετικό ποίημα Lizard που εμπεριέχεται, η σημειολογική ανάγνωση του πίνακα βρίσκει ακόμα περισσότερες ταυτίσεις με το ατομικό «είναι» και το ποιητικό «γίγνεσθαι» του Παπαδάκη.
`
Ένας καταξιωμένος ενήλικας, Πολιτικός Επιστήμονας, Πρωτοβάθμιος Καθηγητής Πανεπιστημίου από νεαρή ηλικία –σε σχέση με τη γεροντοκρατία του συστήματος- πολύπειρος και πολυπάσχων της επιστημονικής γραφής πριν τρία χρόνια δέχεται το δάγκωμα μιας σαύρας –ποιητική έμπνευση την αποκάλεσαν εδώ και αιώνες σε μια απέλπιδα προσπάθεια να την εξευμενίσουν- και γίνεται ένα αγόρι που αντιδρά με μιαν έκφραση τρόμου στο πρόσωπό του, αλλά χωρίς να χάνει την οργιλότητά του. Τρομάζει από την ιερή μέθη του πόνου που προκαλεί η ποίηση όταν αποφασίζει να σε δαγκώσει, για αυτό και προσπαθεί να την εξηγήσει μέσω του αντι-προλογικού του σημειώματος που υπάρχει στο βιβλίο.

`
Η χρήση του σημειώματος, αν και εκ πρώτης όψεως παραπέμπει στους κανόνες δόμησης ενός επιστημονικού εγχειριδίου και ένας ανυποψίαστος αναγνώστης ή κριτικός λογοτεχνίας θα έσπευδε να αναφωνήσει ότι προθέματα, πρόλογοι, επίμετρα και παντός άλλου είδους εξωποιητικά καρυκεύματα περισσότερο βαραίνουν ή αποπροσανατολίζουν το κατεξοχήν κείμενο, ωστόσο επαναλαμβάνω η χρήση του εδώ είναι μια αγωνιώδης προσπάθεια ενός αγοριού που προσπαθεί να διαχειριστεί έναν νέο πόνο στη ζωή του, αυτόν της ποιητικής γραφής. Για αυτό συνεχίζει να μη θεωρεί τον εαυτό του ποιητή, όπως ένα μικρό αγόρι στριφογυρνώντας με περιέργεια τα νέα του παιχνίδια στα χέρια του χαίρεται με την κάθε του ανακάλυψη, δεν προσπαθεί να αυτοπροσδιοριστεί, να περιχαρακωθεί, δεν το νοιάζει ακόμα ο οποιοσδήποτε ρόλος του παίκτη.