Βήμα στη Ζωή

Όπως παίρνει υπόσταση η ακτή, κι έπειτα διαγράφεται
απʼ τις ρυθμικές κινήσεις της παλίρροιας,
στέκομαι ακίνητη – κι ατενίζω.

Επαίρομαι μʼ αλαζονεία:
«Καμιά παραξενιά του ανέμου
δεν μπορεί να εξαρθρώσει την ύπαρξή μου
διότι έκλεισα τα αυτιά μου στο νοσηρό του ουρλιαχτό».
Όμως, ο Χρόνος, σαδιστής –
ως αληθής συνεργός του εγκλήματος –
εμπαίζει το ευθυτενές μου ανάστημα,
περιμένοντας καρτερικά να καταρρεύσει το σώμα μου
να εξασθενίσει η θέλησή μου.
Παλεύω να Τον βγάλω ψεύτη,
κι αισθάνομαι το Είναι μου να πάλλεται
απʼ τα σφυροκοπήματα μιας υποθετικής ερώτησης
που αφήνω πεισματικά ανολοκλήρωτη:
«Κι αν…»

Να θυμάσαι: «Επίφοβες πορείες
είναι εν τέλει εκείνες, που η αφετηρία τους
στιγματίζεται από τέτοιες απορίες».

Στοχασμοί τόσο δελεαστικοί που παγιδεύουν το θύμα τους
σε ατέρμονους συσχετισμούς στιλπνών δυνατοτήτων.
Άπαξ και θαμπωθείς απʼ τη σαγήνη υποσχέσεων απρόσκοπτων,
πώς να διακρίνεις τον επικίνδυνο βάλτο
που παρατείνει την αναβλητικότητα
και μετατρέπει την αποφασιστική δράση σε χίμαιρα.

«Μα όχι!»
Αυτό το τερατόμορφο ψηφιδωτό ακέφαλων ενδεχομένων
αρνούμαι κατηγορηματικά να το ενστερνιστώ.
Κοιτώντας επίμονα την άνοδο και πτώση της παλίρροιας,
ατρόμητα ανοίγω τʼ αυτιά μου στις ιαχές του Ανέμου –
αφού πια δεν μʼ απειλούν.
Αντιλαμβάνομαι πως παρασύρουν το μυαλό μου σʼ επισφαλείς συλλογισμούς
κι αποφασίζω να διασαλεύσω αυτή την άκαμπτη, μνημειώδη στάση –
τον υποχθόνιο Εκτελεστή της Ύπαρξης μου –
κάνοντας ένα βήμα μπρος στη Ζωή.

(Μετάφραση από τα αγγλικά: Δέσποινα Πυρκεττή)