Ο παππούς μου ο Νίκος, που δεν καταλάβαινε ετικέτες, μόνο εκλεκτά ξύδια.

Oλόγος για τον παππού μου τον Νίκο. Έναν άνθρωπο που εγώ δεν πρόλαβα ή μάλλον πρόλαβα ελάχιστα άλλα δεν έχω μνήμες. Τελευταίο παιδί ενός γαιοκτήμονα γεννημένος περί τα τέλη του 1890. Παντρεμένος με παιδιά αλλά, για τα σημερινά δεδομένα, δεν χαμπάριαζε από οικογένεια. «Θέλω να κάνω παιδί, αλλά χωρίς να γίνω πατέρας» δήλωνα κάποτε. Και αυτό το τόσο λαϊκό ήταν πέρα για πέρα παρεξηγημένο. Αλλά τι μπορούν να καταλάβουν Αυτοί. Απολύτως τίποτα. Ετικέτες κρασιών μόνο. Και αυτό στο κρασοχώρι που ζούμε. Το κονομήσαμε και μας κονόμησε.
Αν και το κόστος ήταν η περιθωριοποίηση, (γεια σου Δημήτριε Ποταμίτη, εκεί ψηλά που δεν πίστευες στο περιθώριο…). Το να είσαι φύση θέση καταγωγή περιθώριο Αυτοί πιστεύουν ότι μπορεί να εξαλειφθεί απλά με μια μόλις τριτοβάθμια εκπαίδευση, σε τεχνοκρατικά ιδρύματα και σε αυτά πτυχίο με 6 το πολύ. Και μετά τατουάζ (όχι το φυλακόβιων, αυτά με τα χρώματα ) μούσια, στρογγυλά γυαλιά, φρέντο με σαγιονάρα, Ντάβιντοφ και Βιβλία Χώρα. (Τα τελευταία είναι πανάκριβα τσιγάρα και πανάκριβο κρασί). ΔΑΠ στο πανεπιστήμιο ασφαλώς. Που στο σπίτι του κρεμασμένου κανείς δεν μιλάει για σκοινί, θα έπρεπε τουλάχιστον. Αλλά Αυτοί γλώσσα σε έχουν βάλει μέσα.