Απαγορευμένα δάκρυα

Σβήνουν τα φώτα τʼ ουρανού

φέγγουν αυτά της πόλης.

Κατεβαίνει το σκοτάδι

τρεκλίζοντας,

μεθυσμένο, σαν

αλλοπαρμένο,

το σπρώχνει ένας αέρας που

ανατριχιάζει την κουρτίνα.

Όλα λικνίζονται σε

μια ύπουλη ησυχία που

τρομάζει.

Τα στόρια κλείνουν,

αράχνες σύσκιες

γεμίζουν το δωμάτιο,

εχθροί καραδοκούν

μέσα κι έξω.

Τα λόγια κρύβονται σε

σκέψεις κραυγές.

Οι μνήμες εκδικητικές

δράττουν τη σιωπή.

Κινούνται οι θόρυβοι

αμυδρά.

Ερωτηματικά ακροβατούν σε

χορδές επικίνδυνες.

Πού χάνονται απʼ τους δρόμους

οι διαβάτες και

μένουν μόνο οι σκιές;

Πού εξαφανίζονται οι μουσικές και

κρύβονται τα λόγια;

Γιατί η κίνηση δεν παράγει ήχο;

Γιατί οι σκέψεις ακροπατούν και

μας αδράχνει η σιωπή;

Γιατί ήταν μελαγχολικός;

Πώς αυτοπυρπολήθηκε, μου λες;

Θα επιβιώσω;

Φτάνουν τόσοι θάνατοι σε

μια μόνο ζωή.

Όλα βυθίζονται στη θλίψη.

Θολώνω σα νερό που

υπόγεια ρεύματα

το σκοτεινιάζουν.

Διαβάστε περισσότερα