ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΣ ΤΟΥ ΚΡΑΣΙΟΥ ΜΟΥ

Πέμπτη, 14 Νοεμβρίου / 00:21

Με ταλανίζει το μαύρο της νύκτας.
Επιλέγει να κάθεται απέναντί μου
και να γευματίζει κάθε βράδυ με την ευαισθησία μου.
Κάποιες φορές και με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Λειτουργία σαν θηρίο, και εμένα, το θήραμα, με κατασπαράζει.
Εισβάλλει στο εσωτερικό μου και σχίζει, ξεριζώνει, κατατρώει.
Μια σειρά από επιθετικές ενέργειες
γιατί μόνο επιθετικό μπορεί να είναι.
Στην απόπειρα να αμυνθώ, χάνω τον έλεγχο.
Για ακόμη μια νύκτα, παραδίδομαι στην αγαλλίαση,
που προσφέρει τόσο η καταστροφή όσο και η φθορά,
στην τραχιά ευχαρίστηση.