`

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΡΑΞΗ

Η σπηλιά
η γριά σπηλιά
-πληγωμένη-
σε μιαν άνευρη νύχτα
το αυγό του ψαριού
-το κρυστάλλινο-
με ζωή την πληγή της μολύνει

που οι καιροί βιαστικοί
-την εθρέφανε –
στάλες βροχές μʼ αισθήματα
μʼένα κουτάλι άγνοια
και μπόλικο φυλαγμένο Θεό.

τί λίκνο ημερώνει τα φτερά των ονείρων ; –
με τις φεγγόπιοτες λαμπυρίδες
και με την άθαφτη καλοσύνη

έγινε δα η ωραιότερη αύρα

αυτή η πραγματικότητα ,
η ζώσα πια
θα είναι στους αιώνες
το εργαστήρι των αιώνων