«Η αφή ξέρει όσα ο λογισμός δε θα μάθει ποτέ»

Ευτυχώς που είχα αρκετά μαλλιά

τις λίγες μέρες που έβγαινα με τη Valeria.

Γιατί έχωνε μέσα τους τα μικροσκοπικά της χέρια,

και τα χάιδευε, και τʼ ανακάτευε για ώρα…

Κʼ έτσι, μπορώ κʼ εγώ τώρα,

καμιά φορά που ʽμαι μόνος και τη σκέφτομαι,

να κλείνω τα μάτια μου,

να περνάω τα δάχτυλά μου απʼ τα μαλλιά μου απαλά,

και να προσποιούμαι πως γύρισε,

γύρισε και μου χαϊδεύει πάλι τα μαλλιά…

Στον μικρό μου ανιψιό

Ένα μεσημέρι έτρωγα με τʼ ανίψια μου

(τριών ο μικρός, έξι ο μεγάλος).

Κʼ η αδερφή μου οργάνωσε διαγωνισμό,

μʼ έπαθλο δυο παγωτά αντί ενός,

για κείνον που θάτρωγε πρώτος το φαγητό του.

Ο μεγάλος τέλειωσε πρώτος

και κοροϊδευτικά είπε στον μικρό:

«Εγώ θα φάω δύο παγωτά!»

Κι ο μικρός τού απάντησε γελαστά:

«Κʼ ε-ε-εγώ θα φάω έ ν α!»

Α! Σοφέ, μικρέ ανιψιέ!

Πόσα έχω, τελικά, να μάθω από σένα!

Εγώ, ο βλάκας, που μεγάλωσα!…