Ο ομφαλός της γης

Σαν τί θαρρείς πως είναι ο κόσμος –
μια πατησιά γης.
Κάποιοι
τον απαρνιούνται,
χωρίς να έχουν κατεβεί από το δώμα τους,
άλλοι τρέχουνε πάλι όλη τη ζωή τους ασταμάτητα
χωρίς ποτέ να τον βρουν.
Γιατί κείνος ο τόπος έχει σημασία –
κατά πως φαίνεται –
κείνος ο δυσεύρετος τόπος
που θ΄ακουμπήσω το κεφάλι μου στον αφαλό σου
και θ΄αποκοιμηθώ.

**

Εσύ που αξιώθηκες την πτώση

Η κρίση της ηλικίας μαστίζει τα κόκαλά μου.
Κάτι πρέπει να γράψω
για το πώς έχασα το μπούσουλα –
έτσι δεν είναι; –
για το πώς βρέθηκα
εκτός των καθωσπρέπει ποιητών, πεζογράφων
και αδελφών αυτών.

Λοιπόν,
έχει μεγάλη πλάκα η ζωή!
Λες και την παίρνεις Σταδίου & Βουκουρεστίου γωνία
στον πεζόδρομο,
νύχτα με τα λαμπόγυαλα σπασμένα
και το βουρκόνερο γεμάτο μαυρισμένα φύλλα στο λάκκο.
Φοβάσαι έξω απ΄το Παλλάς τα σκοτάδια,
θέλεις να επιστρέψεις στην κοιλιά της μάνας σου,
ν΄ακούσεις την καρδιά της,
να ανεβείς τις ηλεκτρικές σκάλες στα Public
και από εκεί να πέσεις
ή να εξαερωθείς
ή να πετάξεις.

Καλύτερα «να πέσεις» νέτα σκέτα –
τι διάολο, όλη σου τη ζωή
τις λεκτικές απομιμήσεις
δεν μαχόσουν;