Λένε πως…

Λένε πως και ένα χαλασμένο ρολόι δείχνει σωστά

Δύο φορές την ημέρα.
Η φιλοδοξία μου είναι να γίνω αυτό το ρολόι.
Δεν πίνω πια όπως παλιά·
Τώρα λιγοστεύω, σβήνω.
Κατανοώ την ματαιότητα των λέξεων,
Την αδυναμία της σιωπής –
Ακόμα και ο σκύλος με κοιτάζει με οίκτο.
Έρχεται στην αγκαλιά μου και μου δίνει κουράγιο.
Απαρηγόρητος, τον ακούω από ευγένεια.
Κάποιες φορές μου διαβάζει το ημερήσιο ωροσκόπιο.
Ξέρω ότι προσθέτει από την τσέπη του,
Αλλά τον ακούω, όπως ακούγονται οι ανοησίες
Ένός ηθικού αυθεντία δίπλα στο τζάκι.
Η λίστα τραγουδιών του σκύλου μου είναι υπέροχη.
Περίμενε, λέει και βάζει στο βινύλιο μερικά τραγούδια
παλιά, από αυτά που σε κάνουν νοσταλγικό
για μια εποχή που δεν έζησες·
Ή να σου λείπουν άνθρωποι που δεν γνώρισες ποτέ.
Τα μάτια μου γεμίζουν,
Τα βλέφαρά βαραίνουν.

Ξυπνάω μέσα στο σώμα μιας γυναίκας.