άσε με να πω για την ελπίδα
την ώρα που
γεννιέται ένα μωρό, και κρέμονται τα πόδια
και σπαρταράει φρέσκο αίμα, σαν τις πηγές
του Ολύμπου
και το κεφάλι αργεί να κλείσει,
θέλει χρόνο το κρανίο
θα έλεγα χρόνια, ακόμα και μία ολόκληρη
ζωή, σαν τη δική μας,
εμείς ,οι ερωτευμένοι με τον ουρανίσκο
και το πεπτικό του άλλου,
ακούμε συχνά τη βροχή, χωρίς να υπάρχει
τίποτα
μόνο αυτή η στιγμή